X
تبلیغات
ذخیره و بازیابی اطلاعات
مباحث مربوط به درس ذخیره و بازیابی اطلاعات دانشجويان رشتهء كامپيوتر

 

SSD سر واژه عبارت Solid State Drive است .

واحدهای SSD ، دستگاه های ذخیره سازی هستند که می توانند همانند هارددیسک اطلاعات را ذخیره کنند . این نوع از دستگاه های ذخیره سازی ، از چیپ های به کار گرفته شده در حافظه های Flash ( بجای دیسک های مغناطیسی بکاررفته در هارددیسک ها)برای ذخیره سازی داده ها بهره می برند . SSD ها برای اولین بار در دهه های 70 و 80 میلادی بعنوان حافظه های نیمه هادی برای ابرکامپیوترهای IBM یعنی Cray و Amdahl استفاده شدند .

چون در آنها داده ها بجای حالت مغناطیسی (یعنی ذخیره شدن بر روی دیسک های فلزی بنام Platter ) به شکل الکتریکی ذخیره می شوند ( بر روی چیپ های الکتریکی) لذا SSD ها سریع تر از هارددیسک های معمولی هستند . این سرعت بیشتر دو دلیل مهم دارد :

اولا نیازی به تبدیل اطلاعات مغناطیسی به اطلاعات الکترونیکی نیست .

ثانیا هیچ قطعه ی مکانیکی وجود ندارد ، بنابراین داده ها به آسانی در دسترس هستند . در حالیکه در هارددیسک ها ، مدت زمانی برای رسیدن هد هارددیسک به جایی که اطلاعات در آنجا ذخیره شده است ، لازم است . بنابراین می توان ادعا کرد که سرعت SSD ها نزدیک به سرعت حافظه های فلش است . همچنین بدلیل عدم وجود قطعه مکانیکی ، این نوع حافظه کاملا بی صدا بوده و حرارت کمتری نیز ایجاد می کند .

یکی از نکات مهم در مورد SSD  ها این است که از آنجایی که داده ها در چیپ های حافظه ذخیره می شوند ، SSD  دیسک نیست و بنابراین اصطلاح “ دیسک های SSD  " اشتباه است و باید از اصطلاح " واحدهای SSD " استفاده نمود . بطور کلی واحد های SSD ، در 3 نوع 1.8 ، 2.5 ، 3.5 اینچی ساخته شده اند زیرا حداقل باید هم اندازه ی دیسک های مورد استفاده در نت بوک ها و نوت بوک ها باشند . از نظر نوع واسط یا اینترفیس نیز واحد های SSD با هر دو نوع واسط ATA و SATA سازگار هستند .

تفاوت راندمان SSD  با HDD

در آزمایش های انجام شده مشخص شد که حافظه های SSD ، قادر هستند تا حجم اطلاعاتی برابر 25 فیلم HD را در مدت زمان 21 دقیقه در خود ذخیره کنند ، در حالیکه ذخیره ی همین حجم اطلاعات در بهترین هارددیسک های فعلی حداقل 70 دقیقه طول می کشد .

همچنین بطور میانگین سرعت خواندن از روی حافظه های SSD ، حدود 220 MB/s است . نکته ی قابل توجه اینکه نوشتن و خواندن بطور همزمان 10 درصد از این سرعت را کاهش می دهد . از سوی دگر تعداد عملیات ورودی / خروجی در هر ثانیه در SSD ها چیزی بین 40 هزار تا 150 هزار است در حالیکه این میزان در HDD ها بین 100 تا 300 است !

همچنین فاکتور تاخیر یا Latency در SSD ها 0.015 میلی ثانیه است که این میزان در HDD ها معمولا حدود 5.5 میلی ثانیه است . ضمن آنکه فاکتور Seek Time در SSD ها معنایی ندارد .

نکته ی مهم دیگر آنکه میزان بکارگیری و استفاده از فضای حافظه در HDD ها کمتر از 90 درصد و در SSD ها نزدیک به 100 درصد است .  

مزایای SSD ها در مقایسه با HDD ها

1-      سرعت Startup بیشتر برای سیستم ، بدلیل عدم وجو قطعه مکانیکی . در HDD ها وجو پلاترها و بازوهای حرکتی و موتور اصلی گرداننده ی پلاترها علاوه بر کاهش سرعت مشکلاتی مانند مصرف انژی بیشتر ، نویز و ..... را بهمراه دارد . شرکت Fujitsu نشان داد با استفاده از واحدهای SSD بجای HDD ، سرعت بوت ویندوز ایکس پی حدود 20 درصد افزایش می یابد .

2 -  سرعت دسترسی تصادفی بیشتر به دلیل عدم وجود هد خواندن و نوشتن .

3 - تاخیر زمانی کمتر نسبت به هارددیسک ها و عدم وجود فاکتور Seek Time .

4 - پراکندگی کمتر داده ها بر روی واحدهای حافظه .

5 - بی صدا کارکردن واحدهای SSD .

6 - مصرف انرژی فوق العاده کمتر نسبت به هارددیسک ها .

7 - قابلیت اعتماد بسیار بالا ( اطمینان از عدم از بین رفتن داده ها در اثر ضربات و تکان های احتمالی به واحد حافظه ) .

8 - تحمل بازه ی حرارتی بیشتر .

9 - داشتن اندازه ی کوچک و باریک و وزن کمتر .

10 - داشتن عمر طولانی تر .

11 - استفاده بیشتر از فضای حافظه .

معایب واحدهای SSD

1-      گران تر بودن واحدهای SSD نسبت به HDD ها به ازای هر گیگابایت .

2-      کمتر بودن حجم واحد های SSD فعلی نسبت به هارددیسک های موجود در بازار .

3-      کارایی مربوط به عملیات نوشتن تا حد زیادی به بلاک های آزاد و قابل برنامه ریزی بستگی دارد .

4-      واحدهای SSD مبتنی بر واسط SATA ، دارای سرعت نوشتن کمتری هستند . بنابراین بهتر است از واحدهای SSD مبتنی بر واسط های PCIe مدرن و پرسرعت امروزی استفاده کرد .

5-      امکان انجام عملیلات یکپارچه سازی بر روی واحدهای SSD مبتنی بر Flash وجود ندارد . بدان معنا که سیستم عامل قادر به کنترل فیزیکی و واقعی سکتورهای درایو نیست . برخی SSD ها ، هنگامی که در حالت بیکاری (Idle) بسر می برند بطور خودکار فضای خالی خود را فشرده سازی می کنند و لی این مسئله تنها سرعت عملیات نوشتن را بهبود می بخشد و تاثیری در سرعت خواندن داده های پراکنده شده ندارد .

منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۶۰ 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم تیر 1389ساعت 17:54  توسط محمد خلیلی(مدیر وبلاگ)  | 

 

از هنگامی که کامپیوتر را روشن می کنید تا وقتی که سیستم عامل بالا می آید و کامپیوتر قابل استفاده می شود ، مدت زمانی طول می کشد . در این زمان تنظیمات مختلف روی کامپیوتر اعمال و آماده سازی های لازم انجام می شود . به مجموعه ی این کارها "بوت" گفته می شود .

بوت

Boot مخفف واژه Bootstrapping است . این کلمه در حالت کلی به معنای تکنیکی است که در آن ، یک سیستم ساده شرایط را برای بالا آمدن یک سیستم پیچیده تر مهیا می سازد .

در فرآیند بالا آمدن سیستم عامل هم ، همین مورد اتفاق می افتد . یعنی هنگامی که کامپیوتر را روشن می کنید ، ابتدا یک برنامه کوچک که روی MBR است ، اجرا شده و شرایط سخت افزاری و نرم افزاری را بررسی می کند . در صورت لزوم تنظیمات آن را تغییر می دهد و بعد ، کنترل سیستم را بدست سیستم عامل اصلی می سپرد . سیستم عامل بخش دوم بوت را انجام می دهد و کامپیوتر را برای استفاده مهیا می سازد . MBR یا Master Boot Record ، اولین سکتور هارددیسک است که اطلاعات مربوط به بوت بر روی آن قرار داده می شود .

هنگامی که کامپیوتر روشن می شود چه اتفاقی می افتد ؟

بعد از روشن شدن کامپیوتر ، اول از همه ، مرحله ای به نام POST(Power On Self Test) انجام می شود . در این مرحله ابتدا سخت افزارها تشخیص داده شده و بعد مورد بررسی اجمالی قرار می گیرند تا مشکل حادی نداشته باشند . بعد از این بررسی مختصر ، یک بوق زده می شود که نشان از سلامت سیستم دارد .

اگر به جای این تک بوق ، بوق های ممتد یا منقطع زده شود ، یعنی یکی از قطعات سخت افزاری آسیب دیده و یا از جای خود خارج شده است و کامپیوتر قادر به ادامه کار نیست . مثلا بوق ممتد نشانه ی اشکال در رم است و بوق منقطع از وقوع ایراد در کارت گرافیکی خبر می دهد .

سپس MBR نوع سیستم فایل را تشخیص می دهد و بعد کنترل را به دست Boot Loader  می سپارد که وظیفه ی آن بالا آوردن سیستم عامل است و البته در سیستم عامل های مختلف فرق می کند . در توزیع های لینوکس ، "بوت لودر" معمولا Lilo  یا Grub  است و در غالب نسخه های ویندوز  NTLDR نام دارد که مخفف عبارت NT Loader  است .

مراحل بوت در ویندوز

در حالت کلی در تمام سیستم عامل های مبتنی بر ویندوز ان تی ، NT Loader وظیفه ی لود یا همان بارگذاری ویندوز را برعهده دارد و از دو بخش تشکیل شده است که قسمت اول آن ، StartUp Module  و قسمت دوم آن OS Loader  نام دارد . این دو بخش هر دو در داخل NTLDR  قرار دارند .

ابتدا قسمت اول اجرا می شود . این برنامه در ابتدای کار خود ، پردازنده را به حالت حفاظت شده (Protected Mode) می برد . با این کار Paging حافظه فعال شده و جداول صفحات (Page Tables) ، جدول توصیف گر وقفه (Interrupt Descriptor Table)و جدول توصیف گر عمومی (General Descriptor Table) ساخته می شود .این کارها باعث می شود تا سیستم عامل توان اجرا شدن پیدا کند .

چون در حال پیش فرض پردازنده در حالت واقعی (Real Mode)  قرار دارد ، در این حالت تنها 640 کیلوبایت حافظه رم برای سیستم عامل در نظر گرفته می شود . با رفتن به حالت حفاظت شده ، تمام حافظه برای سیستم عامل قابل دسترس خواهد بود و می تواند حافظه را آدرس دهی کند . در اینجا کار StartUp Module  پایان یافته است و کنترل سیستم به دست OS Loader  سپرده می شود که اولین کاری که انجام می دهد شناسایی و ایجاد دسترسی به وسیله ای است که بوت از روی آن انجام می شود .

Hibernate شده یا نشده؟

سپس بررسی می شود که سیستم آخرین بار به Hibernate (خواب زمستانی ) رفته است یا خیر؟برای این منظور در پوشه ی اصلی ویندوز بدنبال فایل Hiberfil.sys می گردد . اگر این فایل پیدا شد ، بررسی می شود که آیا درون آن Active Set قرار داده شده است یا خیر؟ ( Active Set مجموعه ای از تنظیمات است که آخرین بار در ویندوز اجرا شده است ) . اگر جواب مثبت بود ، Active Set  به حالت غیر فعال تبدیل ، سپس درون رم بارگذاری شده ، کنترل به هسته ویندوز سپرده می شود و کامپیوتر از همان جائی که Hibernate  شده به کار ادامه می دهد . اما اگر Hibernate نشده بود روند کار به گونه دیگر خواهد بود و فایل Boot.ini پردازش خواهد شد .

وظیفه ی Boot.ini

در این حالت ابتدا محتویات فایل Boot.ini خوانده خواهد شد که محتویات اصلی آن عبارتند از مشخصات سیستم عامل های نصب شده بر روی کامپیوتر . در صورت نصب چندین ویندوز بر روی سیستم تان حتما مشاهده کرده اید که بهنگام بوت از شما پرسیده می شود که کدام ویندوز را می خواهید اجرا کنید و اگر در فرصت چند ثانیه ای گزینه ای را انتخاب نکنید ، یکی از گزینه ها بطور پیش فرض انتخاب خواهد شد . اطلاعات مربوط به این منو در فایل Boot.ini قرار دارد و همچنین بعضی از تنظیمات پیش فرض ویندوز را می توان در آن گنجاند . این فایل باید بر روی درایوی قرار داشته باشد که بوت از روی آن انجام می گیرد و چنانچه این فایل موجود نباشد ، NTLDR  در پوشه ی پیش فرض نصب ویندوز به دنبال آن می گردد .

این پوشه در ویندوزهای 2003  و ایکس پی در آدرس C:\Windows و در سایر ویندوزها در آدرس C:\WINNT است . اگر NTLDR فایل Boot.ini را پیدا نکند ، یک پیغام خطا داده و با این حال به کار خود ادامه می دهد .

NTdetect.com وارد می شود!

حالا نوبت به اجرای برنامه ی NTdetect.com است که اطلاعاتی کلی راجع به سخت افزار را از بایوس گرفته و به NTLDR می دهد . وقتی این کار تمام شد پیغام Starting Windows نمایش داده می شود که حتما آن را دیده اید .در همین لحظه با فشردن دکمه ی F8 وارد منوی پیشرفته بوت ویندوز می شود و می توانید نحوه ی بوت شدن را از بین گزینه هایی مثل Debugging Mode ، Safe Mode و غیره انتخاب کنید . بهرحال چه F8 را بفشارید و یا این کار را انجام ندهید ، بوت ادامه پیدا می کند .

سرانجام ، هسته ی ویندوز

نوبت به بارگذاری هسته ویندوز (NTOSKrnl.exe) می رسد که اصلی ترین بخش ویندوز است و بسیاری از کارهای اساسی مثل مدیریت حافظه ، مجازی سازی سخت افزار و مسائلی از این قبیل را بعهده دارد . اطلاعات گرفته شده از NTdetect هم به هسته سپرده می شود و همچنین hal.dll هم به حافظه فراخوانده می شود . این فایل شامل هسته Hardware Abstraction Layer است . hal بعنوان لایه ای مابین سخت افزار و نرم افزار اجازه می دهد که برنامه ها به راحتی بتوانند به سخت افزارها دسترسی پیدا کنند بدون آنکه نیاز به دانستن پروتکل های مخصوص داشته باشند .

وقتی هسته در حافظه قرار گرفت ، درایورهای سخت افزار های کامپیوتر هم بارگذازی می شوند ، هر چند که فعلا کارشان را شروع نمی کنند .

اگر تا اینجا بوت با موفقیت انجام شده باشد ، اطلاعات مربوط به آن در رجیستری ذخیره می شود تا چنانچه در دفعه بعد مراحل بوت سیستم با مشکل روبرو شد ، بتوانید با انتخاب گزینه ی Last Known Good Configuration از منوی بوت ، ویندوز را با تنظیمات قبلی راه اندازی کنید .

در مرحله نوبت به شروع بکار درایور System File می رسد . سپس صفحه ای را می بنید که لوگوی ویندوز بر آن نقش بسته است . در این مرحله کنترل به هسته ویندوز سپرده می شود و اکنون زیسیستم ها و سرویس های سطح بالا راه اندازی می شوند .

زیرسیستم Win32 که کنترل دستگاههای ورودی/خروجی و دسترسی به نمایشگر را در اختیار دارد نیز در همین قسمت اجرا می شود . بعد از این کار ، صفحه Login نمایش داده می شود تا کاربر نام کاربری و رمز عبور خود را وارد کند . البته اگر تنها یک کابر برای سیستم تعریف شده باشد ، این مرحله ممکن است بطور خودکار پیش برود .

اکنون راه اندازی سایر سرویس ها و درایورها بر اساس اولویت ادامه می یابد و برنامه هائی که در Startup قرار دارند ، اجرا می شوند و د نهایت بوت به پایان می رسد .

طبیعی است که پاک شدن هر کدام از این فایل ها می تواند مشکلی جدی در بوت شدن سیستم بوجود آورد و بهمین دلیل است که اغلب آنها بصورت مخفی و محافظت شده روی درایو C  قرار دارند . 

منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی 50

                                                                                       

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم تیر 1389ساعت 0:22  توسط محمد خلیلی(مدیر وبلاگ)  | 

 

وقتی که ویندوز مشکلی پیدا کرده و بالا نمی آید چه کاری انجام می دهید؟ احتمالا اولین گزینه ای که به ذهن تان می رسد نصب مجدد ویندوز است . اما در اینگونه مواقع راه حل های دیگری نیز وجود دارد که اقدام به تعمیر و بازیابی ویندوز کرده و در وقت شما نیز صرفه جویی می کنند . بهتر است ابتدا یکی از این راه حل ها را استفاده کنید و در صورت نتیجه نگرفتن به فکر نصب مجدد ویندوز  بیافتید .

یکی از راه های موجود استفاده از قابلیت Recover Console است که در ویندوزهای 2000 ، ایکس پی و ویندوز سرور 2003 گنجانده شده است . در اینجا به شما آموزش می دهیم که چگونه این قابلیت را بر روی هارددیسک خود نصب نموده تا در فرآیند بوت گزینه ای برای وارد شدن به محیط آن در اختیارتان قرار بگیرد .

ابتدا سی دی ویندوز خود را درون درایو قرار دهید .

 Run را اجرا کرده و عبارت X:\i386\winnt32.exe/cmdcons را در آن تایپ کنید که در اینجا X نام درایو سی دی شماست . بعد از فشردن Enter پنجره نسبتا بزرگی به شما نشان داده می شود که اطمینان شما را از انجام این کار جویا می شود ، روی Yes کلیک کنید . بعد از این ، عملیات نصب شروع شده و چند دقیقه ای زمان می برد . بعد از اتمام نصب سیستم را از نو بوت کنید .

 خواهید دید گزینه Microsoft Windows Recovery Console به پروسه بوت سیستم شما اضافه شده است . روی آن کلیک کنید . بعد از ورود به محیط ابزار ، از شما سوال می شود که قصد دارید کدام ویندوز را انتخاب کنید . در صورتی که فقط یک ویندوز بر روی سیستم تان نصب است گزینه 1 را وارد کرده و بعد از آن رمز عبور مدیر سیستم را وارد نمائید . اگر هم قبلا رمزی قرار نداده اید دوباره Enter را فشار دهید . حال در خط فرمان می توانید با تایپ عبارت HELP و زدن Enter اطلاعات بیشتری در مورد این فرامین کسب کنید .

 منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۵۴

 

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم تیر 1389ساعت 16:39  توسط محمد خلیلی(مدیر وبلاگ)  | 

 

در سال 2015 از هر سه نوت بوک ، دو تای آن سیستم عامل Moblin را خواهند داشت . Moblin اختصار عبارت Mobile Linux ، نام سیستم عامل متن باز شرکت اینتل است . این سیستم عامل رایگان ، پرسرعت ، فوق العاده زیبا ، سبک و امن ، روی نت بوک ها و نت لپ ها نصب می شود و کابران با آن می توانند کارهای روزمره خود را انجام دهند : مثلا فایل های صوتی و تصویری پخش کنند ، از اینترنت استفاده کنند و به شبکه های اجتماعی آنلاین دسترسی پیدا کنند . امکان انجام کارهای پیچیده نظیر طراحی صفحات گسترده (SpredSheet) وجود ندارد ، اما می نوان برای کارهائی نظیر گشت و گذار اینترنتی ، تماشای فیلم و گوش دادن به آهنگ های مورد علاقه روی آن حساب کرد .

پشتیبانی موبلین از سخت افزارها عمدتا مربوط به آن دسته از سخت افزارهائی است که روی نت بوک ها نصب میشوند . اگرچه موبلین دارای رابط کاربری جدید و قابلیت های ویژه ایست اما در واقع توزیع دیگری از لینوکس است که بر پایه ی Fedora ساخته شده است . نرم افزارهای سنتی و همیشگی لینوکس در موبلین گنجانده نشده اند و انتظار نداشته باشید نرم افزارهائی مثل GIMP و OpenOffice را در آن ببینید .

موبلین بر پایه ی دسکتاپ آشنای GNOME/GTK (که توزیع دیگری مثل Ubuntu هم از آن بهره می برد)طراحی شده اما تغییرات بسیاری در این رابط گرافیکی اعمال شده است . موبلین متن باز است و می توان آنرا رایگان دریافت کرد .

سرعت و عملکرد

موبلین مناسب سیستم های ضعیف و کم قدرت است و کاربرانی را هدف گرفته است که دوست ندارند بوت شدن سیستم شان زیاد طول بکشد . دسکتاپ موبلین اصلا شبیه آنچه در دیگر سیستم عامل ها دیده ایم نیست . در اینجا برای دستیابی به قابلیت ها و عملکردها باید از دکمه های بزرگ بالای صفحه که بر روی یک نوار قرار دارند استفاده کنیم . این نوار شناورست و زمانی که به آن نیاز نداشته باشید ، پنهان می شود . بدین ترتیب بعد از بوت شدن سیستم ، دسکتاپی پر از آیکون و یا منو نخواهید دید . زمانی که نشانگر موس را روی نوار ابزار می برید ، آیکون های موجود در آن به طرز زیبائی و به آهستگی تکان می خورند .

این سیستم عامل نرم افزار های بسیار ساده و معمولی برای کار با صفحات گسترده و واژه پردازی دارد که به هیچوجه مناسب کارهای سنگین اداری نیستند .

در این سیستم عامل برای انجام کارهای خود دکمه های Pasteboard ، Zones ، People ، Media ، Applications ، My Zones و Status را در اختیار دارید . این دکمه ها نمای اصلی سیتم عامل را تشکیل می دهند . برنامه ها در موبلین سریعتر از آنچه تصور دارید اجرا می شود . در حقیقت کلیک می کنید و در همان لحظه نتیجه را می بینید و خبری از ساعت شنی نیست !

استفاده از حافظه

موبلین در حود 1.8 گیگابایت از فضای هارددیسک را اشغال می کند که ظاهرا زیاد است اما در واقع 1.25 گیگابایت تز این فضا ذخیره شده است . یعنی برای استفاده رزرو شده اما سیستم عامل از آن استفاده نمی کند و بهنگام نیاز آن را آزاد می کند . هنگام اجرای چندین نرم افزار با هم ، موبلین فضایی معادل 500 مگابایت از حافظه را استفاده می کند و بنابراین موبلین روی سیستمی با 1 گیگابایت رم بخوبی کار می کند .

رفع نیازهای کاربران

موبلین برای افرادی نیست که به نسخه Kernel سیستم عامل خود اهمیت می دهند یا بدنبال برنامه نویسی یا کارهای اینچنینی هستند . موبلین بیشتر مناسب آن دسته از افرادی است که طرفدار زیبائی ، سادگی و راحتی هستند . برای اغلب افراد این ویژگی در کارهائی مثل اتصال به اینترنت ، کار با فایل های صوتی و تصویری و استفاده از شبکه های اجتماعی خلاصه می شود .

منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۵۷     

 

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم تیر 1389ساعت 0:30  توسط محمد خلیلی(مدیر وبلاگ)  | 

 

مختصری از طرز کار حافظه فلش

حافظه فلش در سال 1984 میلادی توسط فوجیو ماسوکا در شرکت توشیبا اختراع شد و دانشجوئی بنام شوجی اریزومی نام Flash را برای این اختراع پیشنهاد داد . این تکنولوژی بدین دلیل به این نام اسم گذاری شد که در فرآیند پاک کردن محتویات آن ، تصویری از نور عکاسی بوجود می آید .

Flash Memory یک نوع حافظه غیرفرار است ، یعنی برای نگهداری اطلاعات ذخیره شده احتیاج به نیروی الکتریکی ندارد . حافظه های فلش از نظر طبقه بندی جزوه خانواده حافظه های EEPROM هستند که قابل پاک کردن و برنامه ریزی در بلوک های بزرگ می باشند . انواع دیگر EEPROM ها برخلاف حافظه های فلش باید قبل از ریخته شدن اطلاعات جدید در آن ، کاملا پاک شوند . Bios مادربورد یکی از آنهاست .

حافظه های فلش ، اطلاعات را در آرایه هائی از چندین سلول به همراه یک ترانزیستور در محل های تقاطع سطر و ستون ذخیره می کنند . این تکنولوژی ، داده ها را به جای ذخیره در یک بایت ، داخل چندین بخش ذخیره و پاک می نماید و بنایراین محدودیت های EEPROM را ندارد . در تراشه های EEPROM در هر لحظه فقط یک بایت نوشته می شود و بنابراین سرعت خیلی پائینی دارد .

سرعت حافظه فلش همانطور که از نامش پیداست ، نسبت به EEPROM ها خیلی بیشتر است ، چون در فلش ، داده ها از طریق بلاک های معمولا 512 بایتی (بجای یک بایت در هر لحظه) نوشته می شوند .

فلش ، داده ها را در ردیفی از سلول ها که شامل دو ترانزیستور است (یک Floating Gate و یک Control Gate ) ، و توسط یک عایق اکسید جدا می شود ، ذخیره می نماید . الکترون های نیرو گرفته به سمت لایه ی اکسید هدایت می شوند (که به این فرآیند Tunneling می گویند) و سپس در کنار Floating Gate جمع می شوند . زمانی که این فرآیند صورت می گیرد ، سلول ها ، ارزش عددی بیت ذخیره شده ی خود را از صفر به یک تغییر می دهند . در شرایط معمول الکترون های حبس شده در سمت دیگر Floating Gate ، برای مدت طولانی از آنجا خارج نخواهند شد که این بدلیل خاصیت غیرفرار بودن الکترون هاست .

ساخت حافظه فلش می تواند مبتنی بر یکی از دو پایه ی NOR یا NAND باشد . گرچه محصولات اولیه از گیت های NOR بهره می بردند اما طراحان خیلی زود دریافتند که با استفاده از NAND تعداد بیت بسیار بیشتری را می توان در حجم ثابت ارایه کرد . امروزه تقریبا تمامی فلش ها بر پایه NAND پیکربندی می شوند .

سرعت حافظه فلش

سرعت انتقال داده در فلش از اهمیت بسزائی برخوردار است . یکی از مشکلات عمده ای که خریداران دوربین های عکاسی جدید از آن شکایت دارند اینست که بدلیل کند بودن حافظه فلش ، دوربین های آنها نمی تواند بسرعت پشت سرهم عکس بگیرد و در نتیجه بسیاری از صحنه های مهم را از دست می دهند . هنگامی که از حافظه فلش برای نقل و انتقال فایل ها و پشتیبان گیری استفاده می شود ، هیچیک از کاربران دوست ندارند مدت زمان زیادی را در انتظار انتقال فایل های حجیم بنشینند .

سازندگان فلش تمایل دارند همه ی محصولات خود را بسیار سریع معرفی کنند و با ذکر عناوین ساختگی و توصیفی همچون Ultra ، Extreme و ...  این محصولات را معرفی می کنند . برخی از سازندگان هم مانند Kingston نیز با ذکر X بهمراه عددی ، سرعت حافظه را بیان می کنند که این X مبتنی بر سرعت اولین نسل این محصول است . در مورد حافظه فلش سرعت 1X معادل 150 کیلو بیت در ثانیه است که تصادفا در مورد سی دی رام نیز همین سرعت معادل 1X است .

طول عمر مفید فلش

سازندگان در ذکر طول عمر مفید فلش بسیار خجالتی بوده و به ندرت آمار و ارقامی ارایه می دهند . البته برخی برای فلشی که بعنوان هارددیسک استفاده می شود ، پیش بینی کرده اند که این طول عمر بین 100 هزار تا 2 میلیون سیکل انتقال ، 12.0 تا 50.74 سال متغیر است . از لحاظ تئوری چون میزان استفاده از فلش در تجهیزاتی مانند دوربین عکاسی و یا برای استفاده عمومی نقل و انتقال فایل خیلی کمتر است ، بنابراین عمر آن نیز بالطبع بسار طولانی تر خواهد بود .

 منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۴۷

 

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم تیر 1389ساعت 15:27  توسط محمد خلیلی(مدیر وبلاگ)  |