تخصیص بافر به برنامه ها نیاز به مدیریت دارد زیرا از یک طرف برای افزایش کار این حافظه های جا نبی ، می بایست به انداره کافی فضای حافظه اصلی را به عنوان بافر در اختیار حافظه جانبی قرار دهیم و از طرف دیگر نباید فضای زیادی از حافظه اصلی استفاده شود .

به عنوان مثال یک سیستم کامپیوتری را در نظر بگیرید که در آن 30 کاربر فایل هایشان را پردازش می کنند ، فرض کنید به طور متوسط هر کاربر 3 فایل را پردازش کند و برای هر فایل 2 بافر استفاده شود .

مثلاً ) اگر اندازه ی هربافر را یک بلاک در نظر بگیریم ، تعداد بافر های لازم برای عملیات بافرینگ 180 است ،چنان چه ظرفیت هر بلاک 1000بایت وظرفیت حافظه ی اصلی 1MB باشد ، جمعاً چند بایت برای بافر اشغال می شود .

180000 = 1000 * 180

حدوداً یک پنجم حافظه اصلی صرف تخصیص به بافر ها به فایل های کاربران می شود .این مثال نشان می دهد ، که بافرینگ نیاز به مدیریتی دارد ، که از اهمیت خاصی برخوردار است .

برای بهینه کردن نحوه تخصیص بافر ها به برنامه ها ، نیاز به الگوریتم های تخصیص بافر می باشد ، مدیریت بافر می تواند ، آن بخش از حافظه را که توسط هیچ برنامه ای در دست استفاده نیست ، به عنوان بافر در اختیارگرفته و به برنامه ها تخصیص دهد ، اما وقتی تعداد درخواستها بیشتر می شود ، مدیریت بافر به ناچار یا باید اجرای برنامهء درخواست کننده را به تأخیر بیندازد و یا بافری را از برنامه ای با اولویت پایینتر گرفته و به برنامه ای با اولویت بالاتر بدهد .

* آن بخش از سیستم عامل ، که مسئولیت مدیریت حافظه اصلی را دارد ، می تواند مدیریت بافر را هم در اختیار بگیرد .

با تشکر از خانم لیلا قاسمی