مروری بر درایوهای SSD

 

SSD سر واژه عبارت Solid State Drive است .

واحدهای SSD ، دستگاه های ذخیره سازی هستند که می توانند همانند هارددیسک اطلاعات را ذخیره کنند . این نوع از دستگاه های ذخیره سازی ، از چیپ های به کار گرفته شده در حافظه های Flash ( بجای دیسک های مغناطیسی بکاررفته در هارددیسک ها)برای ذخیره سازی داده ها بهره می برند . SSD ها برای اولین بار در دهه های 70 و 80 میلادی بعنوان حافظه های نیمه هادی برای ابرکامپیوترهای IBM یعنی Cray و Amdahl استفاده شدند .

چون در آنها داده ها بجای حالت مغناطیسی (یعنی ذخیره شدن بر روی دیسک های فلزی بنام Platter ) به شکل الکتریکی ذخیره می شوند ( بر روی چیپ های الکتریکی) لذا SSD ها سریع تر از هارددیسک های معمولی هستند . این سرعت بیشتر دو دلیل مهم دارد :

اولا نیازی به تبدیل اطلاعات مغناطیسی به اطلاعات الکترونیکی نیست .

ثانیا هیچ قطعه ی مکانیکی وجود ندارد ، بنابراین داده ها به آسانی در دسترس هستند . در حالیکه در هارددیسک ها ، مدت زمانی برای رسیدن هد هارددیسک به جایی که اطلاعات در آنجا ذخیره شده است ، لازم است . بنابراین می توان ادعا کرد که سرعت SSD ها نزدیک به سرعت حافظه های فلش است . همچنین بدلیل عدم وجود قطعه مکانیکی ، این نوع حافظه کاملا بی صدا بوده و حرارت کمتری نیز ایجاد می کند .

یکی از نکات مهم در مورد SSD  ها این است که از آنجایی که داده ها در چیپ های حافظه ذخیره می شوند ، SSD  دیسک نیست و بنابراین اصطلاح “ دیسک های SSD  " اشتباه است و باید از اصطلاح " واحدهای SSD " استفاده نمود . بطور کلی واحد های SSD ، در 3 نوع 1.8 ، 2.5 ، 3.5 اینچی ساخته شده اند زیرا حداقل باید هم اندازه ی دیسک های مورد استفاده در نت بوک ها و نوت بوک ها باشند . از نظر نوع واسط یا اینترفیس نیز واحد های SSD با هر دو نوع واسط ATA و SATA سازگار هستند .

تفاوت راندمان SSD  با HDD

در آزمایش های انجام شده مشخص شد که حافظه های SSD ، قادر هستند تا حجم اطلاعاتی برابر 25 فیلم HD را در مدت زمان 21 دقیقه در خود ذخیره کنند ، در حالیکه ذخیره ی همین حجم اطلاعات در بهترین هارددیسک های فعلی حداقل 70 دقیقه طول می کشد .

همچنین بطور میانگین سرعت خواندن از روی حافظه های SSD ، حدود 220 MB/s است . نکته ی قابل توجه اینکه نوشتن و خواندن بطور همزمان 10 درصد از این سرعت را کاهش می دهد . از سوی دگر تعداد عملیات ورودی / خروجی در هر ثانیه در SSD ها چیزی بین 40 هزار تا 150 هزار است در حالیکه این میزان در HDD ها بین 100 تا 300 است !

همچنین فاکتور تاخیر یا Latency در SSD ها 0.015 میلی ثانیه است که این میزان در HDD ها معمولا حدود 5.5 میلی ثانیه است . ضمن آنکه فاکتور Seek Time در SSD ها معنایی ندارد .

نکته ی مهم دیگر آنکه میزان بکارگیری و استفاده از فضای حافظه در HDD ها کمتر از 90 درصد و در SSD ها نزدیک به 100 درصد است .  

مزایای SSD ها در مقایسه با HDD ها

1-      سرعت Startup بیشتر برای سیستم ، بدلیل عدم وجو قطعه مکانیکی . در HDD ها وجو پلاترها و بازوهای حرکتی و موتور اصلی گرداننده ی پلاترها علاوه بر کاهش سرعت مشکلاتی مانند مصرف انژی بیشتر ، نویز و ..... را بهمراه دارد . شرکت Fujitsu نشان داد با استفاده از واحدهای SSD بجای HDD ، سرعت بوت ویندوز ایکس پی حدود 20 درصد افزایش می یابد .

2 -  سرعت دسترسی تصادفی بیشتر به دلیل عدم وجود هد خواندن و نوشتن .

3 - تاخیر زمانی کمتر نسبت به هارددیسک ها و عدم وجود فاکتور Seek Time .

4 - پراکندگی کمتر داده ها بر روی واحدهای حافظه .

5 - بی صدا کارکردن واحدهای SSD .

6 - مصرف انرژی فوق العاده کمتر نسبت به هارددیسک ها .

7 - قابلیت اعتماد بسیار بالا ( اطمینان از عدم از بین رفتن داده ها در اثر ضربات و تکان های احتمالی به واحد حافظه ) .

8 - تحمل بازه ی حرارتی بیشتر .

9 - داشتن اندازه ی کوچک و باریک و وزن کمتر .

10 - داشتن عمر طولانی تر .

11 - استفاده بیشتر از فضای حافظه .

معایب واحدهای SSD

1-      گران تر بودن واحدهای SSD نسبت به HDD ها به ازای هر گیگابایت .

2-      کمتر بودن حجم واحد های SSD فعلی نسبت به هارددیسک های موجود در بازار .

3-      کارایی مربوط به عملیات نوشتن تا حد زیادی به بلاک های آزاد و قابل برنامه ریزی بستگی دارد .

4-      واحدهای SSD مبتنی بر واسط SATA ، دارای سرعت نوشتن کمتری هستند . بنابراین بهتر است از واحدهای SSD مبتنی بر واسط های PCIe مدرن و پرسرعت امروزی استفاده کرد .

5-      امکان انجام عملیلات یکپارچه سازی بر روی واحدهای SSD مبتنی بر Flash وجود ندارد . بدان معنا که سیستم عامل قادر به کنترل فیزیکی و واقعی سکتورهای درایو نیست . برخی SSD ها ، هنگامی که در حالت بیکاری (Idle) بسر می برند بطور خودکار فضای خالی خود را فشرده سازی می کنند و لی این مسئله تنها سرعت عملیات نوشتن را بهبود می بخشد و تاثیری در سرعت خواندن داده های پراکنده شده ندارد .

منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۶۰ 

 

مراحل گام به گام بوت تا اجرای ویندوز

 

از هنگامی که کامپیوتر را روشن می کنید تا وقتی که سیستم عامل بالا می آید و کامپیوتر قابل استفاده می شود ، مدت زمانی طول می کشد . در این زمان تنظیمات مختلف روی کامپیوتر اعمال و آماده سازی های لازم انجام می شود . به مجموعه ی این کارها "بوت" گفته می شود .

بوت

Boot مخفف واژه Bootstrapping است . این کلمه در حالت کلی به معنای تکنیکی است که در آن ، یک سیستم ساده شرایط را برای بالا آمدن یک سیستم پیچیده تر مهیا می سازد .

در فرآیند بالا آمدن سیستم عامل هم ، همین مورد اتفاق می افتد . یعنی هنگامی که کامپیوتر را روشن می کنید ، ابتدا یک برنامه کوچک که روی MBR است ، اجرا شده و شرایط سخت افزاری و نرم افزاری را بررسی می کند . در صورت لزوم تنظیمات آن را تغییر می دهد و بعد ، کنترل سیستم را بدست سیستم عامل اصلی می سپرد . سیستم عامل بخش دوم بوت را انجام می دهد و کامپیوتر را برای استفاده مهیا می سازد . MBR یا Master Boot Record ، اولین سکتور هارددیسک است که اطلاعات مربوط به بوت بر روی آن قرار داده می شود .

هنگامی که کامپیوتر روشن می شود چه اتفاقی می افتد ؟

بعد از روشن شدن کامپیوتر ، اول از همه ، مرحله ای به نام POST(Power On Self Test) انجام می شود . در این مرحله ابتدا سخت افزارها تشخیص داده شده و بعد مورد بررسی اجمالی قرار می گیرند تا مشکل حادی نداشته باشند . بعد از این بررسی مختصر ، یک بوق زده می شود که نشان از سلامت سیستم دارد .

اگر به جای این تک بوق ، بوق های ممتد یا منقطع زده شود ، یعنی یکی از قطعات سخت افزاری آسیب دیده و یا از جای خود خارج شده است و کامپیوتر قادر به ادامه کار نیست . مثلا بوق ممتد نشانه ی اشکال در رم است و بوق منقطع از وقوع ایراد در کارت گرافیکی خبر می دهد .

سپس MBR نوع سیستم فایل را تشخیص می دهد و بعد کنترل را به دست Boot Loader  می سپارد که وظیفه ی آن بالا آوردن سیستم عامل است و البته در سیستم عامل های مختلف فرق می کند . در توزیع های لینوکس ، "بوت لودر" معمولا Lilo  یا Grub  است و در غالب نسخه های ویندوز  NTLDR نام دارد که مخفف عبارت NT Loader  است .

مراحل بوت در ویندوز

در حالت کلی در تمام سیستم عامل های مبتنی بر ویندوز ان تی ، NT Loader وظیفه ی لود یا همان بارگذاری ویندوز را برعهده دارد و از دو بخش تشکیل شده است که قسمت اول آن ، StartUp Module  و قسمت دوم آن OS Loader  نام دارد . این دو بخش هر دو در داخل NTLDR  قرار دارند .

ابتدا قسمت اول اجرا می شود . این برنامه در ابتدای کار خود ، پردازنده را به حالت حفاظت شده (Protected Mode) می برد . با این کار Paging حافظه فعال شده و جداول صفحات (Page Tables) ، جدول توصیف گر وقفه (Interrupt Descriptor Table)و جدول توصیف گر عمومی (General Descriptor Table) ساخته می شود .این کارها باعث می شود تا سیستم عامل توان اجرا شدن پیدا کند .

چون در حال پیش فرض پردازنده در حالت واقعی (Real Mode)  قرار دارد ، در این حالت تنها 640 کیلوبایت حافظه رم برای سیستم عامل در نظر گرفته می شود . با رفتن به حالت حفاظت شده ، تمام حافظه برای سیستم عامل قابل دسترس خواهد بود و می تواند حافظه را آدرس دهی کند . در اینجا کار StartUp Module  پایان یافته است و کنترل سیستم به دست OS Loader  سپرده می شود که اولین کاری که انجام می دهد شناسایی و ایجاد دسترسی به وسیله ای است که بوت از روی آن انجام می شود .

Hibernate شده یا نشده؟

سپس بررسی می شود که سیستم آخرین بار به Hibernate (خواب زمستانی ) رفته است یا خیر؟برای این منظور در پوشه ی اصلی ویندوز بدنبال فایل Hiberfil.sys می گردد . اگر این فایل پیدا شد ، بررسی می شود که آیا درون آن Active Set قرار داده شده است یا خیر؟ ( Active Set مجموعه ای از تنظیمات است که آخرین بار در ویندوز اجرا شده است ) . اگر جواب مثبت بود ، Active Set  به حالت غیر فعال تبدیل ، سپس درون رم بارگذاری شده ، کنترل به هسته ویندوز سپرده می شود و کامپیوتر از همان جائی که Hibernate  شده به کار ادامه می دهد . اما اگر Hibernate نشده بود روند کار به گونه دیگر خواهد بود و فایل Boot.ini پردازش خواهد شد .

وظیفه ی Boot.ini

در این حالت ابتدا محتویات فایل Boot.ini خوانده خواهد شد که محتویات اصلی آن عبارتند از مشخصات سیستم عامل های نصب شده بر روی کامپیوتر . در صورت نصب چندین ویندوز بر روی سیستم تان حتما مشاهده کرده اید که بهنگام بوت از شما پرسیده می شود که کدام ویندوز را می خواهید اجرا کنید و اگر در فرصت چند ثانیه ای گزینه ای را انتخاب نکنید ، یکی از گزینه ها بطور پیش فرض انتخاب خواهد شد . اطلاعات مربوط به این منو در فایل Boot.ini قرار دارد و همچنین بعضی از تنظیمات پیش فرض ویندوز را می توان در آن گنجاند . این فایل باید بر روی درایوی قرار داشته باشد که بوت از روی آن انجام می گیرد و چنانچه این فایل موجود نباشد ، NTLDR  در پوشه ی پیش فرض نصب ویندوز به دنبال آن می گردد .

این پوشه در ویندوزهای 2003  و ایکس پی در آدرس C:\Windows و در سایر ویندوزها در آدرس C:\WINNT است . اگر NTLDR فایل Boot.ini را پیدا نکند ، یک پیغام خطا داده و با این حال به کار خود ادامه می دهد .

NTdetect.com وارد می شود!

حالا نوبت به اجرای برنامه ی NTdetect.com است که اطلاعاتی کلی راجع به سخت افزار را از بایوس گرفته و به NTLDR می دهد . وقتی این کار تمام شد پیغام Starting Windows نمایش داده می شود که حتما آن را دیده اید .در همین لحظه با فشردن دکمه ی F8 وارد منوی پیشرفته بوت ویندوز می شود و می توانید نحوه ی بوت شدن را از بین گزینه هایی مثل Debugging Mode ، Safe Mode و غیره انتخاب کنید . بهرحال چه F8 را بفشارید و یا این کار را انجام ندهید ، بوت ادامه پیدا می کند .

سرانجام ، هسته ی ویندوز

نوبت به بارگذاری هسته ویندوز (NTOSKrnl.exe) می رسد که اصلی ترین بخش ویندوز است و بسیاری از کارهای اساسی مثل مدیریت حافظه ، مجازی سازی سخت افزار و مسائلی از این قبیل را بعهده دارد . اطلاعات گرفته شده از NTdetect هم به هسته سپرده می شود و همچنین hal.dll هم به حافظه فراخوانده می شود . این فایل شامل هسته Hardware Abstraction Layer است . hal بعنوان لایه ای مابین سخت افزار و نرم افزار اجازه می دهد که برنامه ها به راحتی بتوانند به سخت افزارها دسترسی پیدا کنند بدون آنکه نیاز به دانستن پروتکل های مخصوص داشته باشند .

وقتی هسته در حافظه قرار گرفت ، درایورهای سخت افزار های کامپیوتر هم بارگذازی می شوند ، هر چند که فعلا کارشان را شروع نمی کنند .

اگر تا اینجا بوت با موفقیت انجام شده باشد ، اطلاعات مربوط به آن در رجیستری ذخیره می شود تا چنانچه در دفعه بعد مراحل بوت سیستم با مشکل روبرو شد ، بتوانید با انتخاب گزینه ی Last Known Good Configuration از منوی بوت ، ویندوز را با تنظیمات قبلی راه اندازی کنید .

در مرحله نوبت به شروع بکار درایور System File می رسد . سپس صفحه ای را می بنید که لوگوی ویندوز بر آن نقش بسته است . در این مرحله کنترل به هسته ویندوز سپرده می شود و اکنون زیسیستم ها و سرویس های سطح بالا راه اندازی می شوند .

زیرسیستم Win32 که کنترل دستگاههای ورودی/خروجی و دسترسی به نمایشگر را در اختیار دارد نیز در همین قسمت اجرا می شود . بعد از این کار ، صفحه Login نمایش داده می شود تا کاربر نام کاربری و رمز عبور خود را وارد کند . البته اگر تنها یک کابر برای سیستم تعریف شده باشد ، این مرحله ممکن است بطور خودکار پیش برود .

اکنون راه اندازی سایر سرویس ها و درایورها بر اساس اولویت ادامه می یابد و برنامه هائی که در Startup قرار دارند ، اجرا می شوند و د نهایت بوت به پایان می رسد .

طبیعی است که پاک شدن هر کدام از این فایل ها می تواند مشکلی جدی در بوت شدن سیستم بوجود آورد و بهمین دلیل است که اغلب آنها بصورت مخفی و محافظت شده روی درایو C  قرار دارند . 

منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی 50

                                                                                       

Recovery Console

 

وقتی که ویندوز مشکلی پیدا کرده و بالا نمی آید چه کاری انجام می دهید؟ احتمالا اولین گزینه ای که به ذهن تان می رسد نصب مجدد ویندوز است . اما در اینگونه مواقع راه حل های دیگری نیز وجود دارد که اقدام به تعمیر و بازیابی ویندوز کرده و در وقت شما نیز صرفه جویی می کنند . بهتر است ابتدا یکی از این راه حل ها را استفاده کنید و در صورت نتیجه نگرفتن به فکر نصب مجدد ویندوز  بیافتید .

یکی از راه های موجود استفاده از قابلیت Recover Console است که در ویندوزهای 2000 ، ایکس پی و ویندوز سرور 2003 گنجانده شده است . در اینجا به شما آموزش می دهیم که چگونه این قابلیت را بر روی هارددیسک خود نصب نموده تا در فرآیند بوت گزینه ای برای وارد شدن به محیط آن در اختیارتان قرار بگیرد .

ابتدا سی دی ویندوز خود را درون درایو قرار دهید .

 Run را اجرا کرده و عبارت X:\i386\winnt32.exe/cmdcons را در آن تایپ کنید که در اینجا X نام درایو سی دی شماست . بعد از فشردن Enter پنجره نسبتا بزرگی به شما نشان داده می شود که اطمینان شما را از انجام این کار جویا می شود ، روی Yes کلیک کنید . بعد از این ، عملیات نصب شروع شده و چند دقیقه ای زمان می برد . بعد از اتمام نصب سیستم را از نو بوت کنید .

 خواهید دید گزینه Microsoft Windows Recovery Console به پروسه بوت سیستم شما اضافه شده است . روی آن کلیک کنید . بعد از ورود به محیط ابزار ، از شما سوال می شود که قصد دارید کدام ویندوز را انتخاب کنید . در صورتی که فقط یک ویندوز بر روی سیستم تان نصب است گزینه 1 را وارد کرده و بعد از آن رمز عبور مدیر سیستم را وارد نمائید . اگر هم قبلا رمزی قرار نداده اید دوباره Enter را فشار دهید . حال در خط فرمان می توانید با تایپ عبارت HELP و زدن Enter اطلاعات بیشتری در مورد این فرامین کسب کنید .

 منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۵۴

 

سیستم عامل متن باز Moblin

 

در سال 2015 از هر سه نوت بوک ، دو تای آن سیستم عامل Moblin را خواهند داشت . Moblin اختصار عبارت Mobile Linux ، نام سیستم عامل متن باز شرکت اینتل است . این سیستم عامل رایگان ، پرسرعت ، فوق العاده زیبا ، سبک و امن ، روی نت بوک ها و نت لپ ها نصب می شود و کابران با آن می توانند کارهای روزمره خود را انجام دهند : مثلا فایل های صوتی و تصویری پخش کنند ، از اینترنت استفاده کنند و به شبکه های اجتماعی آنلاین دسترسی پیدا کنند . امکان انجام کارهای پیچیده نظیر طراحی صفحات گسترده (SpredSheet) وجود ندارد ، اما می نوان برای کارهائی نظیر گشت و گذار اینترنتی ، تماشای فیلم و گوش دادن به آهنگ های مورد علاقه روی آن حساب کرد .

پشتیبانی موبلین از سخت افزارها عمدتا مربوط به آن دسته از سخت افزارهائی است که روی نت بوک ها نصب میشوند . اگرچه موبلین دارای رابط کاربری جدید و قابلیت های ویژه ایست اما در واقع توزیع دیگری از لینوکس است که بر پایه ی Fedora ساخته شده است . نرم افزارهای سنتی و همیشگی لینوکس در موبلین گنجانده نشده اند و انتظار نداشته باشید نرم افزارهائی مثل GIMP و OpenOffice را در آن ببینید .

موبلین بر پایه ی دسکتاپ آشنای GNOME/GTK (که توزیع دیگری مثل Ubuntu هم از آن بهره می برد)طراحی شده اما تغییرات بسیاری در این رابط گرافیکی اعمال شده است . موبلین متن باز است و می توان آنرا رایگان دریافت کرد .

سرعت و عملکرد

موبلین مناسب سیستم های ضعیف و کم قدرت است و کاربرانی را هدف گرفته است که دوست ندارند بوت شدن سیستم شان زیاد طول بکشد . دسکتاپ موبلین اصلا شبیه آنچه در دیگر سیستم عامل ها دیده ایم نیست . در اینجا برای دستیابی به قابلیت ها و عملکردها باید از دکمه های بزرگ بالای صفحه که بر روی یک نوار قرار دارند استفاده کنیم . این نوار شناورست و زمانی که به آن نیاز نداشته باشید ، پنهان می شود . بدین ترتیب بعد از بوت شدن سیستم ، دسکتاپی پر از آیکون و یا منو نخواهید دید . زمانی که نشانگر موس را روی نوار ابزار می برید ، آیکون های موجود در آن به طرز زیبائی و به آهستگی تکان می خورند .

این سیستم عامل نرم افزار های بسیار ساده و معمولی برای کار با صفحات گسترده و واژه پردازی دارد که به هیچوجه مناسب کارهای سنگین اداری نیستند .

در این سیستم عامل برای انجام کارهای خود دکمه های Pasteboard ، Zones ، People ، Media ، Applications ، My Zones و Status را در اختیار دارید . این دکمه ها نمای اصلی سیتم عامل را تشکیل می دهند . برنامه ها در موبلین سریعتر از آنچه تصور دارید اجرا می شود . در حقیقت کلیک می کنید و در همان لحظه نتیجه را می بینید و خبری از ساعت شنی نیست !

استفاده از حافظه

موبلین در حود 1.8 گیگابایت از فضای هارددیسک را اشغال می کند که ظاهرا زیاد است اما در واقع 1.25 گیگابایت تز این فضا ذخیره شده است . یعنی برای استفاده رزرو شده اما سیستم عامل از آن استفاده نمی کند و بهنگام نیاز آن را آزاد می کند . هنگام اجرای چندین نرم افزار با هم ، موبلین فضایی معادل 500 مگابایت از حافظه را استفاده می کند و بنابراین موبلین روی سیستمی با 1 گیگابایت رم بخوبی کار می کند .

رفع نیازهای کاربران

موبلین برای افرادی نیست که به نسخه Kernel سیستم عامل خود اهمیت می دهند یا بدنبال برنامه نویسی یا کارهای اینچنینی هستند . موبلین بیشتر مناسب آن دسته از افرادی است که طرفدار زیبائی ، سادگی و راحتی هستند . برای اغلب افراد این ویژگی در کارهائی مثل اتصال به اینترنت ، کار با فایل های صوتی و تصویری و استفاده از شبکه های اجتماعی خلاصه می شود .

منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۵۷     

 

ذخیره سازهای محبوب

 

مختصری از طرز کار حافظه فلش

حافظه فلش در سال 1984 میلادی توسط فوجیو ماسوکا در شرکت توشیبا اختراع شد و دانشجوئی بنام شوجی اریزومی نام Flash را برای این اختراع پیشنهاد داد . این تکنولوژی بدین دلیل به این نام اسم گذاری شد که در فرآیند پاک کردن محتویات آن ، تصویری از نور عکاسی بوجود می آید .

Flash Memory یک نوع حافظه غیرفرار است ، یعنی برای نگهداری اطلاعات ذخیره شده احتیاج به نیروی الکتریکی ندارد . حافظه های فلش از نظر طبقه بندی جزوه خانواده حافظه های EEPROM هستند که قابل پاک کردن و برنامه ریزی در بلوک های بزرگ می باشند . انواع دیگر EEPROM ها برخلاف حافظه های فلش باید قبل از ریخته شدن اطلاعات جدید در آن ، کاملا پاک شوند . Bios مادربورد یکی از آنهاست .

حافظه های فلش ، اطلاعات را در آرایه هائی از چندین سلول به همراه یک ترانزیستور در محل های تقاطع سطر و ستون ذخیره می کنند . این تکنولوژی ، داده ها را به جای ذخیره در یک بایت ، داخل چندین بخش ذخیره و پاک می نماید و بنایراین محدودیت های EEPROM را ندارد . در تراشه های EEPROM در هر لحظه فقط یک بایت نوشته می شود و بنابراین سرعت خیلی پائینی دارد .

سرعت حافظه فلش همانطور که از نامش پیداست ، نسبت به EEPROM ها خیلی بیشتر است ، چون در فلش ، داده ها از طریق بلاک های معمولا 512 بایتی (بجای یک بایت در هر لحظه) نوشته می شوند .

فلش ، داده ها را در ردیفی از سلول ها که شامل دو ترانزیستور است (یک Floating Gate و یک Control Gate ) ، و توسط یک عایق اکسید جدا می شود ، ذخیره می نماید . الکترون های نیرو گرفته به سمت لایه ی اکسید هدایت می شوند (که به این فرآیند Tunneling می گویند) و سپس در کنار Floating Gate جمع می شوند . زمانی که این فرآیند صورت می گیرد ، سلول ها ، ارزش عددی بیت ذخیره شده ی خود را از صفر به یک تغییر می دهند . در شرایط معمول الکترون های حبس شده در سمت دیگر Floating Gate ، برای مدت طولانی از آنجا خارج نخواهند شد که این بدلیل خاصیت غیرفرار بودن الکترون هاست .

ساخت حافظه فلش می تواند مبتنی بر یکی از دو پایه ی NOR یا NAND باشد . گرچه محصولات اولیه از گیت های NOR بهره می بردند اما طراحان خیلی زود دریافتند که با استفاده از NAND تعداد بیت بسیار بیشتری را می توان در حجم ثابت ارایه کرد . امروزه تقریبا تمامی فلش ها بر پایه NAND پیکربندی می شوند .

سرعت حافظه فلش

سرعت انتقال داده در فلش از اهمیت بسزائی برخوردار است . یکی از مشکلات عمده ای که خریداران دوربین های عکاسی جدید از آن شکایت دارند اینست که بدلیل کند بودن حافظه فلش ، دوربین های آنها نمی تواند بسرعت پشت سرهم عکس بگیرد و در نتیجه بسیاری از صحنه های مهم را از دست می دهند . هنگامی که از حافظه فلش برای نقل و انتقال فایل ها و پشتیبان گیری استفاده می شود ، هیچیک از کاربران دوست ندارند مدت زمان زیادی را در انتظار انتقال فایل های حجیم بنشینند .

سازندگان فلش تمایل دارند همه ی محصولات خود را بسیار سریع معرفی کنند و با ذکر عناوین ساختگی و توصیفی همچون Ultra ، Extreme و ...  این محصولات را معرفی می کنند . برخی از سازندگان هم مانند Kingston نیز با ذکر X بهمراه عددی ، سرعت حافظه را بیان می کنند که این X مبتنی بر سرعت اولین نسل این محصول است . در مورد حافظه فلش سرعت 1X معادل 150 کیلو بیت در ثانیه است که تصادفا در مورد سی دی رام نیز همین سرعت معادل 1X است .

طول عمر مفید فلش

سازندگان در ذکر طول عمر مفید فلش بسیار خجالتی بوده و به ندرت آمار و ارقامی ارایه می دهند . البته برخی برای فلشی که بعنوان هارددیسک استفاده می شود ، پیش بینی کرده اند که این طول عمر بین 100 هزار تا 2 میلیون سیکل انتقال ، 12.0 تا 50.74 سال متغیر است . از لحاظ تئوری چون میزان استفاده از فلش در تجهیزاتی مانند دوربین عکاسی و یا برای استفاده عمومی نقل و انتقال فایل خیلی کمتر است ، بنابراین عمر آن نیز بالطبع بسار طولانی تر خواهد بود .

 منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۴۷

 

مزایای سیستم عامل 64 بیتی نسبت به 32 بیتی

 

1 : از لحاظ تئوری ابزارهای 64 بیتی خیلی سریع تر از همتاهای 32 بیتی خود اجرا می شوند . گذشته از این پردازنده های 64 بیتی در هر عملیات ساده می توانند دو برابر میزان بیت های معمولی را پردازش کنند .

2 : پردازش 64 بیتی دقت محاسباتی بیشتری ارایه می دهد . یک مقدار باینری 64 بیتی می تواند بیانگر مقدار دسیمالی در حدود 14 رقم مهم باشد . در حالی که بیت های 32 بیتی فقط می توانند در حدود 7 رقم را بیان کنند . اگر ابزاری 32 بیتی بخواهد دقت 64 بیتی را داشته باشد ، باید مقدار Double Precision را بین دو رجیستر پردازنده گسترش دهد که این امر بسته به عملکرد می تواند کارایی کمتری ارایه دهد و کار با آن کندتر خواهد بود .

البته در عمل هیچیک از این موارد تاثیری بر کارهای روزمره ی شما ندارد . بخشی از آن به این دلیل است که این ویژگی ها فقط سرعت محاسباتی را برای چند سناریوی خاص که شدیدا به محاسبات متکی هستند ، افزایش می دهد . یکی از این ابزارهای اینچنینی ، رمزنگاری پیچیده است . بنابراین اگر معمولا با اطلاعات رمزنگاری شده سروکار دارید انتقال به 64 بیت کارایی شما را بهبود خواهد بخشید .

اما معمولا ابزارهائی که نیاز به کارکرد سریع و بسیار دقیق دارند ، به هیچ وجه متکی به پردازش 32 بیت یا 64 بیت نیستند ، بلکه از فناوری هائی همچون SSE4 بهره می برند که به آنها اجازه می دهد حتی درپردازنده های 32 بیتی با رجیسترهای 128 بیتی کار کنند .

3 : در سیستم 32 بیتی پردازنده می تواند تا 2 به توان 32 نقطه مختلف از حافظه را آدرس دهی کند . این بدان مفهوم است که پردازنده 32 بیتی می تواند تا 4 گیگابایت رم را پشتیبانی نماید و اگر بیش از این میزان رم برای سیستم تهیه شود ، مقدار اضافه نادیده گرفته می شود .

البته همین میزان 4 گیگابایت وقتی در سال 1993 میلادی در ویندوز NT 3.1 (اولین نسخه از ویندوز 32 بیتی) معرفی شد ، حافظه بسیار عظیمی به شمار می رفت که هیچگاه قابل تصور نبود بتوان از تمامی این حافظه استفاده کرد . در آن زمان سیستم ها معمولا 4 مگابایت رم داشتند .

البته از آن زمان تاکنون ، استفتده از کامپیوتر بشدت افزایش یافته است . اکنون انتظار داریم کامپیوترمان حتی در کارهای سنگین پردازش ویدیوئی و تصویری نیز از سرعت عمل قابل ملاحظه ای برخوردار باشد .

تحقیقات و بررسی های نشان می دهد که بطور معمول مقدار رم در طی عمر هر سیستم همواره ارتقاء داده میشود  . بنابراین حتی اگر امروز سیستم 32 خوبی نیز داشته باشید ، در آینده که می خواهید میزان رم آن را ارتقاء دهید با محدودیت آدرس دهی مواجه خواهید شد . این محدودیت خیلی بدتر از چیزی است که بنظر می رسد : برخی از آدرس ها برای منابع سیستمی همچون حافظه کارت گرافیک رزرو شده اند ، بنابراین نمی توان از تمامی 4 گیگابایت رم استفاده کرد . مثلا نسخه ی 32 بیتی سیتم عامل ویستا حداکثر حدود 3.4 گیگابایت فضای رم را تشخیص داده و از آن استفاده می کند .

حال با فضای آدرس دهی 64 بیتی تمام آن مشکلات محو می شود : از لحاظ تئوری یک سیستم عامل 64 بیتی می تواند تا 16 میلیون ترابایت حافظه رم را پشتیبانی کند . توجه داشته باشید که نگارش 64 بیتی نسخه های حرفه ای ، شرکتی ، و نهائی ویندوز 7 حداکثر از 192 گیگابایت رم پشتیبانی می کند . و این میزان در نگارش 64 بیتی نسخه ی خانگی این ویندوز تنها 16 گیگابایت است . تازه آن هم به شرطی که مادربورد شما از چنین ظرفیتی پشتیبانی کند .

4 : استفاده از فناوری Kernel Patch Protection که مانع از اعمال تغییرات در فایل های کلیدی ویندوز توسط نرم افزارهای ثالث می شود .

5 : استفاده از فناوری Data Execution Prevention که اگر توسط پردازنده ای پشتیبانی شود ، مانع از اجرای کد در بخشی از حافظه که به عنوان دیتا مشخص شده است می شود و بدین ترتیب آسیب پذیری های بالقوه را مسدود می سازد .

6 : بارزترین تغییر در سیستم عامل های 64 بیتی  آنست که نسخه های 64 بیتی ویندوز بطور خودکار مانع از نصب درایورهایی می شوند که امضای الکترونیکی معتبر ندارند . این ویژگی باعث می شود تا سیستم خیلی دیرتر بواسطه درایورهای تست نشده و یا ویروس هائی که از ماهیت جعلی درایور استفاده می کنند ، از پای درآید و از طرفی دیگر دستکاری در تنظیمات درایور را توسط کاربر سخت تر می کند .

 منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۶۰ 

 

مروری بر محاسبات ابری

 

زندگی در ابرها

محاسبات ابری یکی از داغ ترین بحث های امروز دنیای کامپیوتر است . بسیاری آینده کامپیوتر را در محاسبات ابری می بینند و آن را راهکاری عالی برای معمای بزرگ سرعت کامپیوترها می دانند . برخی نیز آن را دارای مشکلات فراوانی می دانند و معتقدند این روش حریم خصوصی افراد را از بین خواهد برد . اما محاسبات ابری چیست و چگونه می توان از آن استفاده کرد؟

یکی از طعنه آمیزترین نکات فناوری مدرن این است که با وجود اینکه قدرت کامپیوترها بسیار بالاتر رفته ، اما بنظر میرسد کار با کامپیوتر کندتر شده و کامپیوترها سرعت سابق را ندارند !

دلیل این موضوع روشن است : هر روز ، سیستم عامل ها و بسته های نرم افزاری پیچیده تر میشوند و امکانات آنها خیلی از سطح نیازهای یک کاربر متوسط فراتر می رود . بدتر اینکه آها نیاز به منابعی بیشتر از منابع یک کاربر معمولی دارند .

این مسائل باعث میشود تجربه کار با کامپیوتر دلچسب نباشد . به این ترتیب ، کاربران ویندوز مجبورند مدتی طولانی به انتظار بنشینند تا ویندوز اصطلاحا بالا بیاید . سپس نوبت برنامه ها و سرویس های پس زمینه میرسد تا کارشان را آغاز کنند و به درد و رنج کاربران بیافزایند .

در نظر بگیرید چه سخت افزاری برای اجرای ویندوز امروزی مورد نیاز است . برای اجرای ویندوز 95 ، به کامپیوتری با پردازنده 160 مگاهرتزی ، 4 مگابایت رم و 40 مگابایت هارددیسک نیاز داشتید . کافیست چند سال جلوتر بیائید تا به ویستا برسید که پردازنده 1 گیگاهرتزی ، 512 مگابایت رم و 15 گیگابایت هارددیسک نیاز دارد . چند نفر پیدا می کنید که بگویند تجربه کار با ویستا به مراتب بهتر از ویندوز 95 است ؟حتی شاید برخی نظر عکس هم داشته باشند !

برنامه ها و سیستم عامل ها هر دو مقصرند . ده سال پیش ، Excel یک برنامه صفحه گسترده قدرتمند بود که کارش را خیلی خوب انجام می داد . سال ها گذشته و این برنامه صدها ویژگی جدید و رنگارنگ پیدا کرده که 99 درصد کاربران حتی از وجود آنها خبر ندارند ، چه رسد به اینکه بدانند این ویژگی ها به چه دردی می خوردند . اکسل تنها نمونه ای از صدها برنامه ای است که از این مشکل رنج می برند .

البته این امر تقصیر برنامه نویسان نیست ، در دهه های 1970 و 1980 آنها مجبور بودند به شکل مستقیم با بیت ها و بایت ها سر و کله بزنند ، اما امروز ماجرا فرق می کند . آنها مجبور شده اند ویژگی های بیشتر و بیشتری به برنامه ها بیافرایند تا کاربران را متقاعد کنند که دست از نسخه های قبلی برداشته و به نسخه های جدید روی بیاورند . ساخت ویژگی های جدید ، بسیار ساده تر از بهینه سازی ویژگی های قبلی است و همچنین بازاریابی برای محصولی که ویژگی های جدیدتر بیشتری دارد ، آسان تر است .

اما همین کارها باغث شده سرعت کامپیوترها به شکل سرسام آوری کاهش یابد . به این قانون Wirth میگویندکه طبق آن ، میزان کند شدن نرم افزارها بیشتر از میزان قدرتمندتر شدن سخت افزار هاست .

محاسبات ابری

خوشبختانه راهکاری برای حل این مشکل وجود دارد . تلفیق اینترنت پرسرعت و شرکت هائی که خدمات برنامه ها را به صورت درخواستی ارائه میدهند ، دنیای جدیدی ساخته که به آن محاسبات ابری می گویند .

ایده اصلی محاسبات ابری اینست که نرم افزار ها بجای اینکه بر روی کامپیوتر کاربران نصب شوند ، روی یک سرور آنلاین قرار گیرند . برنامه عموما در مرورگر وب اجرا می شود و به این ترتیب ، از هر کامپیوتری که به اینترنت دسترسی داشته باشید ، می توانید برنامه را اجرا کنید .

روشن است که این کار چه مزیت هائی دارد . در اینصورت چه نیازی است تا برنامه ای را خریداری کرده ، نصب کنید و از آن نگهداری کنید ، آن هم در حالی که فقط به خدماتی که برنامه می دهد نیاز دارید ؟ این باز گشتی به دهه های 1970 و 1980 است . در آن هنگام ، یک Mainframe (کامپیوتر بزرگ چندمنظوره) مرکزی پرقدرت وجود داشت و کنسول ها به آن وصل شده و از قدرت پردازش آن استفاده می کردند . حالا هم یک ابر در مرکز قرار می گیرد و از طریق اینترنت ، به بقیه کامپیوترها سرویس می دهد .مسئله اصلی اینست : آیا محاسبات ابری می تواند نجات بخش باشد ، یا اینکه جرقه ای بیش نبوده و به زودی خاموش می شود ؟

موفقیت رویائی نت بوک ها را می توان به فال نیک گرفت . این نوت بوک های کوچک بسیاری از ویژگی ها را ندارند و سخت افزار ارزان آنها برای استفاده از اینترنت بهینه شده است . آنها قدرت پردازش بالائی ندارند و حتی درایورهای نوری هم از آنها حذف شده است ، چون فرض بر اینست که کاربران ترجیح می دهند برنامه ها را دانلود کنند . بسیاری از آنها بدلیل قدرت پردازش پائین ، به جای ویندوز ویستا از ویندوز ایکس پی یا لینوکس استفاده می کنند . نت بوک ها می توانند بسادگی از خدمات محاسبات ابری استفاده کنند .

گوگل وارد می شود

گوگل از جمله شرکت هائی است که معتقدند آینده از آن محاسبات ابریست . آنها میلیاردها دلار صرف ساخت و تهیه فناوری هائی کردند که به کاربران اجازه ساخت ، ویرایش و ذخیره آنلاین فایل ها را می دهد . امروز با داشتن یک اکانت Gmail ، می توانید یک حساب ایمیل ، یک تقویم ، یک واژه پرداز ، یک برنامه صفحه گسترده ، یک برنامه شبیه PowerPoint ، یک گالری عکس و بسیاری موارد دیگر را به صورت رایگان و آنلاین در اختیار داشته باشید .

احتمالا تا حالا از خدمات فوق استفاده کرده اید . برای این کار کافیست در بالای صفحه جی میل ، روی Documents ، Calender یا Photos کلیک کنید . با این حال گوگل یک ضعف بزرگ دارد . آنها از یکی از مهم ترین عناصر محاسبات ابری بی بهره اند : ذخیره سازی آنلاین .

سالهاست که گفته می شود گوگل قصد دارد GDrive را که درایو آنلاین کاربران خواهد بود ، راه بیندازد . با این درایو آنلاین ، کاربران خواهند توانست فایل های خود را در محیطی شبیه مرورگر ویندوز ذخیره و مدیریت کنند . گوگل در صورت معرفی GDrive ، تبدیل به یک شرکت خوب در زمینه ی محاسبات ابری خواهد شد ، اما هنوز شرکت ایده آلی در این زمینه محسوب نمی شود .

به شیرینی شکر

آنهائی که قصد دارند کارهایشان را بصورت نیمه وقت در محیط ابری انجام دهند ، نیاز به محلی برای ذخیره آنلاین فایل ها دارند تا بتوانند فایل هایشان را روی آن ذخیره کنند و از همه جا به آنها دسترسی داشته باشند . سرویس های اینچنینی بسیاری وجود دارند ، اما اغلب آنها بیشتر بعنوان یک پشتیبان برای هارددیسک فعلی کاربران عمل می کنند .

یکی از این سایت ها SugarSync به نشانی www.sugarsync.com است . در این سایت کاربران 2 گیگابایت فضا بصورت رایگان در اختیار خواهند داشت ، اما می توانند این فضا را با پرداخت 5 دلار در ماه به 30 گیگابایت و با پرداخت 10 دلار در ماه به 60 گیگابایت ارتقاء دهند . اگر مبلغ به صورت سالانه محاسبه شود ، شامل تخفیف هم خواهد شد . این سرویس اجازه می دهد فایل هایشان را از طریق کامپیوتر و گوشی ، از هر جا که باشد ، همگام سازند .

این سایت نشان می دهد که محاسبات ابری چقدر قدرتمند است . با استفاده از آن ، پشتیبان گیری از فایل های شما به شکل بسیار خوبی انجام می شود و خواهید توانست از هر جائی که اینترنت داشته باشد ، به آنها دسترسی داشته باشید . همچنین می توانید آرشیو موسیقی خود را روی این سایت ذخیره کنید و با قابلیت Streaming این سایت ، از هرجا که خواستید به آن گوش دهید .

با این حال مشکلاتی هم وجود دارد . برای مثال سرعت آپلود معمولا پائین تر از سرعت دانلود است و قرار دادن فایل ها در سایت ممکن است زمان زیادی طول بکشد .

همچنین ممکن است شرکت ارائه دهنده اینترنت به شما ، سقف ترافیک برایتان در نظر گرفته باشد . البته شما هر ماه حجم زیادی از فایل ها را آپلود نمی کنید ، اما اینکه آپلود اولیه چند ماه طول میکشد ، چندان جالب نخواهد بود .

مزایا و معایب

بجز مسائل امنیتی ، شاید بزرگترین دغدغه محاسبات ابری ، اختلال در اتصال کاربران به اینترنت باشد . مثلا ممکن است یک مودم داشته باشید که کارائی خوبی نداشته باشد ، در این حال به فایل ها ، نرم افزارها و ایمیل های قبلی خود دسترسی نخواهید داشت . شرکت ها تلاش می کنند این مشکل را برطرف سازند . برای مثال ، جی میل امکانات POP3 را اضافه کرده تا بتوان با استفاده از برنامه ای مثل Outlook Express ، ایمیل ها را در کامپیوتر ذخیره کرد . همچنین Google Gears خصوصیت آفلاین را به سرویس های گوگل می افزاید . با استفاده از آن ، هنگامی که ارتباط اینترنتی برقرار نیست ، می توانید کارهایتان را به آن بسپارید و پس از وصل شدن اینترنت ، آن کارها انجام خواهند شد .

واژه پرداز گوگل که از طریق جی میل می توانید به آن دسترسی داشته باشید ، تمام امکانات مورد نیاز شما را بهمراه دارد : شمارنده تعداد کلمات ، چند نوع فونت و پاراگراف ، قابلیت درج تصاویر ، جداول ، کامنت ها و دیگر کارهائی که از یک برنامه واژه پرداز معمولی برمی آید . این برنامه با Microsoft Word نیز سازگاری کامل دارد و فایل ها را می توان بدون مشکل بین این دو رد و بدل کرد .

دیگر برنامه های گوگل مشکلاتی دارند . مثلا برنامه صفحه گسترده آن از امکانات ریز اما کارآمد ، مانند امکان تعیین عددی عرض ستون ها و یا ارتفاع سطرها بی بهره است(این کار تنها با استفاده از ماوس امکان پذیر است) . همچنین برنامه PDF File Wiewer آن ، فایل های PDF را به وضوح خود برنامه Adobe Acrobat نشان نمی دهد .

با اینحال گوگل امکان ویرایش همزمان فایل ها را در اختیارتان قرار می دهد . یعنی می توانید فایل ها را همراه دوستان خود ، همزمان تغییر دهید و نیازی نیست مرتب فایل ها را برای آنها ایمیل کنید و سپس از آنها تحویل بگیرید . همچنین در بعضی از برنامه ها ، با استفاده از رنگ مشخص می شود که کدام کاربر ، چه تغییری روی اسناد انجام داده است .

فراتر از گوگل

نرم افزار های آنلاین بسیاری را در سایت www.zoho.com می توانید بیابید که بسیار به دردتان خواهد خورد .

این سایت نه تنها برنامه های شبیه به نرم افزارهای آنلاین گوگل را دارد ، بلکه در آن ابزارهای دیتابیس ، کنفرانس های تحت وب ، سیستم مدیریت ارتباط با مشتری و برنامه های دیگری خواهید یافت .

Zoho قالب های فراوانی دارد و انجمن های آن هم بسیار به کار کاربران خواهد آمد . قابلیت های فراوان این سایت و استفاده آن از فناوری Ajax به شما این حس را می دهد که گویی برنامه ها را روی کامپیوتر خودتان نصب کرده اید . همچنین قادر خواهید بود فایل های مختلفی را کنار هم باز کنید .

ویرایش عکس

سایت FotoFlexer یکی از سایت های پرشمار ویرایش عکس است که به شما امکان می دهد بصورت رایگان تصاویر خود را تغییر دهید . شاید بسیاری از افرادی که یه قدرت فوتو شاپ یا پینت شاپ عادت دارند ، از این برنامه ساده خوششان نیاید ، اما تردیدی نیست که این برنامه امکانات خوبی را در اختیار کاربران می گذارد . در ان تصاویر را می توان برید ، تغییر اندازه داد و لایه های مختلف تصویر را روی هم گذاشت . همچنین این برنامه مانند فوتو شاپ CS4 اجازه می دهد بدون اینکه سوژه های کلیدی عکس تغییر یابند ، تصاویر را عریض کرده یا از عرض آنها بکاهید .

چشم انداز

برخی از مبتکرانه ترین فناوری های روز در حالی طراحی می شوند که سازندگان آنها ، محاسبات ابری را در ذهن داشته اند و به این ترتیب بنظر می رسد کحاسبات ابری چیزی فراتر از یک جرقه زودگذر باشد . اما در هر حال ، مشکلاتی در این زمینه وجود دارد . سرعت آپلود باید در سراسر دنیا بهبود یابد تا بتوان از امکانات محاسبات ابری به خوبی استفاده کرد . همچنین بسیاری از مناطق دنیا دسترسی به اینترنت ندارند و این مشکل دیگری در این زمینه است .

از سوی دیگر ، حریم خصوصی افراد نیز دغدغه ی دیگری است . برای برخی از افراد اینکه بتوانند از هر جایی به فایل هایشان دسترسی داشته باشند ، باعث می شود چندان به حفظ حریم خصوصی خود فکر نکنند ، اما برخی دیگر تفکر متفاوتی دارند . روشن است که رفتار آنلاین افراد بررسی خواهد شد تا مشخص شود افراد به چه چیزهائی گرایش دارند تا این موضوع در بازاریابی کالاهای جدید مورد استفاده قرار بگیرد . گوگل همین حالا هم رفتار هر کاربر را مورد بررسی قرار داده و بر اساس آن تبلیغات آنلاین را به وی نشان می دهد . شاید برخی شرکت ها حاضر شوند اطلاعات افراد را برای مقاصد بازاریابی به شرکت های دیگر بفروشند .

دغدغه دیگر ، زمان حق دسترسی به فایل هاست . اگر فایلی به سروری فرستاده شود ، احتمالا حتی پس از پاک کردن آن هم برای مدتی طولانی در یک مکان دیگر باقی خواهد ماند .

بنظر می رسد مسئله دسترسی به اینترنت در سراسر دنیا بزرگترین دغدغه محاسبات ابریست . برنامه ها روی سرورها بخوبی اجرا می شوند ، اما دسترسی به آنها و بویژه سرعت آپلود مشکل بزرگیست . در هر حال ، بنظر می رسد در آینده نزدیک کاربران هم فایل های خود را روی کامپیوترشان ذخیره کنند و هم برنامه های نصب شده روی سیستم را اجرا کنند ، و هم اینکه از محاسبات ابری استفاده نمایند .

منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۶۱

 

 

طبله (Drum)

 

طبله استوانه ای است که در سطح خارجی آن شیارهائی وجود دارد و اغلب برای هر شیار یک هد تعبیه میشود.به عبارت دیگر طبله را می توان معادل یک دیسک با هد ثابت در نظر گرفت.

ممکن است تعداد هدها از شیارها کمتر باشد که در این حالت بازوی هدها متحرک خواهد بود . پارامترهای طبله مشابه پارامترهای دیسک است با این تفاوت که تعداد استوانه همواره برابر یک و زمان استوانه جویی برابر صفر است.

طبله از دیسک و نوار سریعتر است ولی ظرفیت آن کمتر است و امروزه به ندرت مورد استفاده قرار می گیرد.

موارد استفاده طبله در قدیم عبارت بود : 1) به عنوان حافظه اصلی . 2) ضبط نرم افزارهای ثابتی که مرتب استفاده می شدند مثل کامپایلرها . 3) ایجاد فایل های موقت بسیار فعال . 4)حافظه پشتیبان برای ماشین مجازی .

 

 

فکر می کنید اولین MP3 Player دنیا چه شکلی بوده است؟

 

آیا می دانید که MPMan F10 اولین دستگاه MP3 Player دنیا بوده است؟ این دستگاه در سال 1998 با قیمت 250 دلار توسط شرکت سیستم های اطلاعاتی SaeHan به بازار عرضه شد.نکته جالب این است که این دستگاه پخش موسیقی دیجیتال تنها 32 مگابایت گنجایش داشته است. با توجه به اینکه هر دقیقه موسیقی به تقریبا 1 مگابایت حجم دارد، این پخش کننده قادر به نگهداری 8 آهنگ 4 دقیقه ای بوده ست خب البته اگر کسی کمی اهل ولخرجی بود می توانست به صورت سفارشی حجم آن را تا 64 گابایت افزایش دهد! در مورد ابعاد این پدربزرگ چه حدس می زنید: 91 میلیمتر ارتفاع و 70 میلیمتر عرض و 16.5 میلیمتر ضخامت! با این ابعاد تنها کمی از یک واکمن نوار کاست کوچکتر بوده است.

خب اگر خواستید برای بابابزرگ جشن تولد بگیرید، MPMan مارس 2009 یازده ساله می شود.

 

درایو Hybrid چیست ؟

 

درایو هیبرید نوع جدیدی از هارد دیسک های کامپیوتر است که دارای بافر بسیار زیاد است. این Hard Disk های جدید از این نظر با هارد دیسک های معمولی تفاوت دارند که از یک بافر با حجم بزرگ حدود 1 گیگا بایت و از نوع Flash Memory استفاده میکنند تا اطلاعات را هنگام کار با کامپیوتر ذخیره کنند. با این کار سوزنک های هارد دیسک که در هارد های معمولی مرتب مشغول نوشتن اطلاعات جاری بر روی هارد دیسک هستند آزاد میمانند. این باعث مزیت های فوق العاده ای میشود که در میان آنها افزایش بسیار زیاد سرعت - مصرف کمتر انرژی - قابلیت اطمینان بیشتر و سرعت بیشتر بوت شدن کامپیوتر شاخص تر هستند. شرکت سامسونگ پیشرو در تولید این نوع حافظه است.
در یک مقایسه اجمالی هارد دیسک های هیبرید با انواع معمولی از نظر سرعت خواندن 26 درصد و سرعت نوشتن اطلاعات 71 درصد سریعتر عمل میکنند. در عین حال 32 درصد مصرف انرژی کمتری دارند. عمر هارد دیسک های هیبرید نسبت به معمولی 10 درصد بیشتر است.

 

دانلود دیکشنری درس ذخیره و بازیابی اطلاعات...

 

با تلاش آقای مرتضی مرادمقدم دیکشنری درس ذخیره و بازیابی اطلاعات آماده شد.

دوستان میتوانند برای دانلود این نرم افزار به لینک زیر مراجعه کنند.

جهت دانلود دیکشنری اینجا را کلیک کنید

این دیکشنری بصورت یک فایل زیپ در دسترس است.دوستان پس از دانلود با باز کردن پوشهء مربوطه بر روی dictionary کلیک راست کرده و Open  را انتخاب کنند.سپس از پنجرهء نمایش داده شده Extract All را برگزیده و با باز شدن پنجرهء Extraction Wizard گزینهء Next را فشار داده و پس از انتخاب مسیر و انتخاب مجدد گزینهء Next میتوانند این نرم افزار را روی سیستم خود نصب کنند.

پس از طی مراحل فوق و کلیک کردن بر روی فایل اجرائی شما میتوانید از این دیکشنری استفاده کنید.

 

نخستین حافظه فلش با تکنولوژی امنیتی تشخیص عنبیه (نویسنده:خانم پریسا سلطانی)

شرکت Rehobothtech حافظه قابل حمل USB را ساخته است که برای دسترسی به اطلاعات از سیستم اسکن و تشخیص عنبیه در چشم انسان استفاده میکند. این حافظه که Irikon نام دارد قادر است تا تصویر 20 عنبیه مختلف را در خود ذخیره سازد. و برای این کار از یک باطری داخلی قابل شارژ استفاده میکند. به نظر میرسد که برای استفاده از این حافظه ابتدا باید آن را در روبروی چشم خود در فاصله 6 سانتیمتری نگه دارید و پس از مطابقت با عنبیه میتوان آنرا به کامپیوتر متصل کرد. تا اطلاعات رمز نگاری شده قابل استفاده باشند. این حافظه در سایز های 1 - 2 و 4 گیگا بایت ارائه شده است. این شرکت که هنوز فروش این محصول را شروع نکرده اعلام کرده که به زودی هارد دیسک های قابل حمل که از این تکنولوژی امنیتی بهره میگیرند را هم به بازار عرضه خواهد کرد.

 

با تشکر از خانم پریسا سلطانی

 

 

 

حافظه ای برای حرفه ای ها(نویسنده:آقای آرش ایل بیگی)

 

بالاخره حافظهء ۱۶ گیگی از نوع SD به بازار آمد.شرکت Transcend موفق به ساخت این حافظه شد.در این حافظه ها که SD2 نامیده میشوند سرعت انتقال اطلاعات 6 مگابایت بر ثانیه است.این حافظه از فایل سیستم Fat32 پشتیبانی میکند پس میشود روی آنها ویندوز نصب کرد.چنین حافظه ای برای عکاسان با دوربین دیجیتال یعنی 8 هزار عکس با کیفیت خوب.

با تشکر از آقای آرش ایل بیگی

 

ایجادفضای خالی روی هارددیسک برای نصب لینوکس (نویسنده:خانم پریسا سلطانی)

 

برای حذف کردن یکی از پارتیشنهای ویندوز برای ایجاد یک فضای خالی برروی هارد دیسک جهت نصب لینوکس راههای زیادی وجود دارد و البته خود سیستم عامل لینوکس در هنگام نصب با برنامه disk druid (برای کاربران پیشرفته)میتواند اینکار را به راحتی آب خوردن و در کسری از ثانیه با چند انتخاب ساده انجام بدهد اما چون ظاهرا کاربران جدید این سیستم عامل با اصول اولیه فایل سیتمهای لینوکس بیگانه هستند توصیه میشود مطابق معمول اینکار را در ویندوز و با نرم افزارهای مدیریت دیسک سخت مثل Partition Magic Pro 7  یا برنامه های کاربردی دیگر براحتی انجام بدهید .

برای اینکار پس از نصب برنامه پارتیشن ماژیک آنرا اجرا کرده و در صفحه اصلی برنامه برروی پارتیشن خاصی که در نظر دارید تا به کلی پاک شده یا به دوقسمت تقسیم شود کلیک نمائید .

توجه : اگر روی یکی از پارتیشنهای ویندوز اطلاعات ذخیره کرده اید و میخواهید آنرا پاک کنید اول اطلاعات روی آنرا خارج از محیط این برنامه به سایر پارتیشنها منتقل کنید

سپس روی پارتیشن مورد نظر کلیک راست کرده و از منوی به نمایش در آمده گزینه Delete Partition یا Delete را انتخاب کنید .

در ادامه در ادامه روی دکمه Apply در گوشه سمت راست و پائین برنامه  کلیک نموده و پنجره ای به نمایش در می آید که از شما برای انجام این عملیات اجازه میگیرد .

در صورت صحت عملیات مورد نظر شما با فشردن دکمه تائید OK   یا Enter  عملیات را تائید کنید .

و صبرکنید تا عملیات انجام شود .

حال با یکبار Restart کردن ویندوز همه کارها به اتمام میرسد و دیگر پارتیشن مورد بحث را در My Computer نخواهید دید . پس از این مرحله شما خواهید توانست در هنگام نصب لینوکس گزینه use Free Disk Space  و در قسمت نوع پارتیشن بندی Auto Allocation را برگزینید تا سیستم لینوکس  این فضای خالی موجود روی هارددیسک را برای ایجاد فایل سیستمهای خود مورد استفاده قرار دهد .

 

با تشکر از خانم پریسا سلطانی

 

اصول بهنگام سازی از طریق درج (نویسنده:خانم تینا شعبانیان)

 

 1- یافتن و خواندن بلاکی که رکورد باید در آن درج شود.

 2- جا دادن رکورد در بلاکی که اینک در بافر است.

 3- بازنویسی بلاک

 4- در بعضی از ساختارها عملیات دیگری هم لازم است که به آنها عملیات پس از درج می گوییم.

با تشکر از خانم تینا شعبانیان

 

بررسی خطا در حافظه ها(نویسنده:آقای علی غفاری)

 

اکثر حافظه هائی که امروزه در کامپيوتر استفاده می گردند دارای ضريب اعتماد بالائی می باشند. در اکثر سيستم ها، "کنترل کننده حافظه " درزمان روشن کردن سيستم عمليات بررسی صحت عملکرد حافظه را انجام می دهد. تراشه های حافظه با استفاده از روش Parity، عمليات بررسی خطاء را انحام می دهند. تراشه های Parity دارای يک بيت اضافه برای هشت بيت داده می باشند. روشی که Parity بر اساس آن کار می کند بسيار ساده است.

در ابتدا Parity زوج بررسی می گردد. زمانيکه هشت بيت (يک بايت) داده اي را دريافت می دارند، تراشه تعداد يک های موجود در آن را محاسبه می نمايد. در صورتي که تعداد يک های موجود فرد باشد مقدار بيت Parity يک خواهد شد. در صورتي که تعداد يک های موجود زوج باشد مقدار بيت parity صفر خواهد شد. زماني که داده از بيت های مورد نظر خوانده می شود، مجددا" تعداد يک های موجود محاسبه و با بيت parity مقايسه می گردد. درصورتي که مجموع فرد و بيت Parity مقدار يک باشد داده مورد نظر درست بوده و برای پردازنده ارسال می گردد. اما در صورتيکه مجموع فرد بوده و بيت parity صفر باشد تراشه متوجه بروز يک خطاء در بيت ها شده و داده مورد نظر کنار گذاشته می شود. parity فرد نيز به همين روش کار می کند با این تفاوت که زمانی بيت parity يک خواهد شد که تعداد يک های موجود در بايت زوج باشد.

مسئله مهم در رابطه با Parity عدم تصحيح خطاء پس از تشخيص است. در صورتي که يک بايت از داده ها با بيت Parity خود مطابقت ننمايد داده دور انداخته شده و سيستم مجددا" سعی خود را انجام خواهد داد. کامپيوترها نيازمند يک سطح بالاتر برای برخورد با خطاء می باشند. برخی از سيستم ها از روشی با نام به Error Correction Code)ECC) استفاده می نمايند. در روش فوق از بيت های اضافه برای کنترل داده در هر يک از بايت ها استفاده می گردد. اختلاف روش فوق با روش Parity در اين است که از چندين بايت برای بررسی خطاء استفاده می گردد. (تعداد بيت های استفاده شده بستگی به پهنای گذرگاه دارد) حافظه های مبتنی بر روش فوق با استفاده از الگوريتم مورد نظر نه تنها قادر به تشخيص خطا بوده بلکه امکان تصحيح خطاهای بوجود آمده نيز فراهم می گردد. ECC همچنين قادر به تشخيص خطاها در مواردي است که يک يا چندين بيت در يک بايت با مشکل مواجه گردند.

با تشکر از آقای علی غفاری

 

مقدار حافظهء RAM پیشنهادی برای سیستم عامل های مختلف(نویسنده:آقای مسعود رشیدیان)

 

حافظه RAM يکی از مهمترين فاکتورهای موجود در زمينه ارتقاء کارآئی يک کامپيوتر است. افزايش حافظه بر روی يک کامپيوتر با توجه به نوع استفاده می تواند در مقاطع زمانی متفاوتی انجام گيرد. در صورتي که از سيستم های عامل ويندوز 95 و يا 98 استفاده می گردد حداقل به 32 مگابايت حافظه نياز خواهد بود. (64 مگابايت توصيه می گردد).اگر از سيستم عامل ويندوز 2000 استفاده می گردد حداقل به 64 مگابايت حافظه نياز خواهد بود. (128 مگابايت توصيه می گردد). سيستم عامل لينوکس صرفا" به 4 مگابايت حافظه نياز دارد. در صورتي که از سيستم عامل اپل استفاده می گردد به 16 مگابايت حافظه نياز خواهد بود. ( 64 مگابايت توصيه می گردد). ميزان حافظه اشاره شده برای هر يک از سيستم های فوق بر اساس کاربردهای معمولی ارائه شده است. دستيابی به اينترنت، استفاده از برنامه های کاربردی خاص و سرگرم کننده، نرم افزارهای خاص طراحی، انيميشن سه بعدی و... مستلزم استفاده از حافظه بمراتب بيشتری خواهد بود.

با تشکر از آقای مسعود رشیدیان

 

حافظه های EEPROM و Flash Memory (نویسنده:آقای علی غفاری)

 

با اينکه حافظه ای EPROM يک موفقيت مناسب نسبت به حافظه های PROM از بعد استفاده مجدد می باشند ولی كماكان نيازمند بکارگيری تجهيزات خاص و دنبال نمودن فرآيندهای خسته کننده بمنظور حذف و نصب مجدد آنان در هر زمانی است که به يک شارژ نياز باشد. در ضمن، فرآيند اعمال تغييرات در يک حافظه EPROM نمی تواند همزمان با نياز و بصورت تصاعدی صورت پذيرد و در ابتدا می بايست تمام محتويات را پاک نمود. حافظه های Electrically Eraseable Programmable Read Only Memory ) EEOPROM) پاسخی مناسب به نيازهای موجود است. در حافظه های EEPROM تسهيلات زير ارائه می گردد:

برای بازنويسی تراشه نياز به جدا نمودن تراشه از محل نصب شده نخواهد بود.

برای تغيير بخشی از تراشه نياز به پاک نمودن تمام محتويات نخواهد بود.

اعمال تغييرات در اين نوع تراشه ها مستلزم بکارگيری يک دستگاه اختصاصی نخواهد بود.

به جای استفاده از اشعه ماوراء بنفش، می توان الکترون های هر سلول را با استفاده از يک برنامه محلی و بکمک يک ميدان الکتريکی به وضعيت طبيعی برگرداند. عمليات فوق باعث حذف سلول های مورد نظر شده و می توان مجددا" آنها را بازنويسی نمود. تراشه های فوق در هر لحظه يک بايت را تغيير خواهند داد. فرآيند اعمال تغييرات در تراشه های فوق کند بوده و در مواردی که می بايست اطلاعات با سرعت تغيير يابند، سرعت لازم را نداشته و دارای چالش های خاص خود می باشند.

توليدکنندگان با ارائه Flash Memory که يک نوع خاص از حافظه های EEPROM می باشد به محدوديت اشاره شده پاسخ لازم را داده اند. در حافظه Falsh از مدارات از قبل پيش بينی شده در زمان طراحی، بمنظور حذف استفاده می گردد (بکمک ايجاد يک ميدان الکتريکی). در اين حالت می توان تمام و يا بخش های خاصی از تراشه را که "بلاک " ناميده می شوند، حذف کرد. اين نوع حافظه نسبت به حافظه های EEPROM سريعتر است، چون داده ها از طريق بلاک هائی که معمولا" 512 بايت می باشند (به جای يک بايت در هر لحظه) نوشته می گردند. شکل زير حافظه BIOS را که نوع خاصی از حافظه ROM مدل Flash memory است، نشان می دهد.

با تشکر از آقای علی غفاری

 

مدیریت بافر(نویسنده:خانم لیلا قاسمی)

 

تخصیص بافر به برنامه ها نیاز به مدیریت دارد زیرا از یک طرف برای افزایش کار این حافظه های جا نبی ، می بایست به انداره کافی فضای حافظه اصلی را به عنوان بافر در اختیار حافظه جانبی قرار دهیم و از طرف دیگر نباید فضای زیادی از حافظه اصلی استفاده شود .

به عنوان مثال یک سیستم کامپیوتری را در نظر بگیرید که در آن 30 کاربر فایل هایشان را پردازش می کنند ، فرض کنید به طور متوسط هر کاربر 3 فایل را پردازش کند و برای هر فایل 2 بافر استفاده شود .

مثلاً ) اگر اندازه ی هربافر را یک بلاک در نظر بگیریم ، تعداد بافر های لازم برای عملیات بافرینگ 180 است ،چنان چه ظرفیت هر بلاک 1000بایت وظرفیت حافظه ی اصلی 1MB باشد ، جمعاً چند بایت برای بافر اشغال می شود .

180000 = 1000 * 180

حدوداً یک پنجم حافظه اصلی صرف تخصیص به بافر ها به فایل های کاربران می شود .این مثال نشان می دهد ، که بافرینگ نیاز به مدیریتی دارد ، که از اهمیت خاصی برخوردار است .

برای بهینه کردن نحوه تخصیص بافر ها به برنامه ها ، نیاز به الگوریتم های تخصیص بافر می باشد ، مدیریت بافر می تواند ، آن بخش از حافظه را که توسط هیچ برنامه ای در دست استفاده نیست ، به عنوان بافر در اختیارگرفته و به برنامه ها تخصیص دهد ، اما وقتی تعداد درخواستها بیشتر می شود ، مدیریت بافر به ناچار یا باید اجرای برنامهء درخواست کننده را به تأخیر بیندازد و یا بافری را از برنامه ای با اولویت پایینتر گرفته و به برنامه ای با اولویت بالاتر بدهد .

* آن بخش از سیستم عامل ، که مسئولیت مدیریت حافظه اصلی را دارد ، می تواند مدیریت بافر را هم در اختیار بگیرد .

با تشکر از خانم لیلا قاسمی

 

بافرینگ ساده (نویسنده:خانم فائزه پاک نیا)

 

در این نوع بافرینگ 1 بافر در اختیار برنامه قرار می دهند در نتیجه بر اساس نمودار زیر ، زمان انتظار cpu افزایش می یابد و سرعت اجرای برنامه كم مي شود.

در این نوع بافرینگ ، امکان همروندی بین عملیات پردازنده I/O و پردازنده اصلی وجود ندارد .در محیط های چند برنامه ای cpu می توانددر مدت زمانی که درحالت انتظار برای یک برنامه است ، برنامه دیگری را اجرا کند .

W : زمان انتظار

Ri : زمان مورد نیاز برای خواندن رکورد i ام به بافر .

Mi : زمان مورد نیاز برای انتقال رکورد i ام از بافر به ناحیه کاری برنامه .

Pi : زمان مورد نیاز برای پردازش رکورد i ام در ناحیه کاری توسط cpu .

با تشکر از خانم فائزه پاک نیا