1 : از لحاظ تئوری ابزارهای 64 بیتی خیلی سریع تر از همتاهای 32 بیتی خود اجرا می شوند . گذشته از این پردازنده های 64 بیتی در هر عملیات ساده می توانند دو برابر میزان بیت های معمولی را پردازش کنند .

2 : پردازش 64 بیتی دقت محاسباتی بیشتری ارایه می دهد . یک مقدار باینری 64 بیتی می تواند بیانگر مقدار دسیمالی در حدود 14 رقم مهم باشد . در حالی که بیت های 32 بیتی فقط می توانند در حدود 7 رقم را بیان کنند . اگر ابزاری 32 بیتی بخواهد دقت 64 بیتی را داشته باشد ، باید مقدار Double Precision را بین دو رجیستر پردازنده گسترش دهد که این امر بسته به عملکرد می تواند کارایی کمتری ارایه دهد و کار با آن کندتر خواهد بود .

البته در عمل هیچیک از این موارد تاثیری بر کارهای روزمره ی شما ندارد . بخشی از آن به این دلیل است که این ویژگی ها فقط سرعت محاسباتی را برای چند سناریوی خاص که شدیدا به محاسبات متکی هستند ، افزایش می دهد . یکی از این ابزارهای اینچنینی ، رمزنگاری پیچیده است . بنابراین اگر معمولا با اطلاعات رمزنگاری شده سروکار دارید انتقال به 64 بیت کارایی شما را بهبود خواهد بخشید .

اما معمولا ابزارهائی که نیاز به کارکرد سریع و بسیار دقیق دارند ، به هیچ وجه متکی به پردازش 32 بیت یا 64 بیت نیستند ، بلکه از فناوری هائی همچون SSE4 بهره می برند که به آنها اجازه می دهد حتی درپردازنده های 32 بیتی با رجیسترهای 128 بیتی کار کنند .

3 : در سیستم 32 بیتی پردازنده می تواند تا 2 به توان 32 نقطه مختلف از حافظه را آدرس دهی کند . این بدان مفهوم است که پردازنده 32 بیتی می تواند تا 4 گیگابایت رم را پشتیبانی نماید و اگر بیش از این میزان رم برای سیستم تهیه شود ، مقدار اضافه نادیده گرفته می شود .

البته همین میزان 4 گیگابایت وقتی در سال 1993 میلادی در ویندوز NT 3.1 (اولین نسخه از ویندوز 32 بیتی) معرفی شد ، حافظه بسیار عظیمی به شمار می رفت که هیچگاه قابل تصور نبود بتوان از تمامی این حافظه استفاده کرد . در آن زمان سیستم ها معمولا 4 مگابایت رم داشتند .

البته از آن زمان تاکنون ، استفتده از کامپیوتر بشدت افزایش یافته است . اکنون انتظار داریم کامپیوترمان حتی در کارهای سنگین پردازش ویدیوئی و تصویری نیز از سرعت عمل قابل ملاحظه ای برخوردار باشد .

تحقیقات و بررسی های نشان می دهد که بطور معمول مقدار رم در طی عمر هر سیستم همواره ارتقاء داده میشود  . بنابراین حتی اگر امروز سیستم 32 خوبی نیز داشته باشید ، در آینده که می خواهید میزان رم آن را ارتقاء دهید با محدودیت آدرس دهی مواجه خواهید شد . این محدودیت خیلی بدتر از چیزی است که بنظر می رسد : برخی از آدرس ها برای منابع سیستمی همچون حافظه کارت گرافیک رزرو شده اند ، بنابراین نمی توان از تمامی 4 گیگابایت رم استفاده کرد . مثلا نسخه ی 32 بیتی سیتم عامل ویستا حداکثر حدود 3.4 گیگابایت فضای رم را تشخیص داده و از آن استفاده می کند .

حال با فضای آدرس دهی 64 بیتی تمام آن مشکلات محو می شود : از لحاظ تئوری یک سیستم عامل 64 بیتی می تواند تا 16 میلیون ترابایت حافظه رم را پشتیبانی کند . توجه داشته باشید که نگارش 64 بیتی نسخه های حرفه ای ، شرکتی ، و نهائی ویندوز 7 حداکثر از 192 گیگابایت رم پشتیبانی می کند . و این میزان در نگارش 64 بیتی نسخه ی خانگی این ویندوز تنها 16 گیگابایت است . تازه آن هم به شرطی که مادربورد شما از چنین ظرفیتی پشتیبانی کند .

4 : استفاده از فناوری Kernel Patch Protection که مانع از اعمال تغییرات در فایل های کلیدی ویندوز توسط نرم افزارهای ثالث می شود .

5 : استفاده از فناوری Data Execution Prevention که اگر توسط پردازنده ای پشتیبانی شود ، مانع از اجرای کد در بخشی از حافظه که به عنوان دیتا مشخص شده است می شود و بدین ترتیب آسیب پذیری های بالقوه را مسدود می سازد .

6 : بارزترین تغییر در سیستم عامل های 64 بیتی  آنست که نسخه های 64 بیتی ویندوز بطور خودکار مانع از نصب درایورهایی می شوند که امضای الکترونیکی معتبر ندارند . این ویژگی باعث می شود تا سیستم خیلی دیرتر بواسطه درایورهای تست نشده و یا ویروس هائی که از ماهیت جعلی درایور استفاده می کنند ، از پای درآید و از طرفی دیگر دستکاری در تنظیمات درایور را توسط کاربر سخت تر می کند .

 منبع : مجله ی رایانه خبر شماره ی ۶۰